Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΞΑΝΑΣΤΑΥΡΩΝΕΤΑΙ ΥΠΟ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ "ΘΕΟΛΟΓΩΝ" ΤΟΥ Α.Π.Θ.!!!

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΞΑΝΑΣΤΑΥΡΩΝΕΤΑΙ ΥΠΟ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ "ΘΕΟΛΟΓΩΝ" ΤΟΥ Α.Π.Θ.!!!TOY P. NOYNH

Ο κ.Χ.ΣΤΑΜΟΥΛΗΣ και η κ.Μ.ΧΑΤΖΗΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

ο βλάσφημος θεοσοφιστής και τέκτων Ν. Καζαντζάκης

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΞΑΝΑΣΤΑΥΡΩΝΕΤΑΙ ΥΠΟ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΡΙΑΣ κ.ΜΑΡΙΑΣ ΧΑΤΖΗΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ ΤΗΣ κ.ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΣΤΑΜΟΥΛΗ!!!
                           του Παναγιώτη Νούνη

                                     

ο προτεσταντόπληκτος κ.Ανδρέας Αργυρόπουλος εις εφηβικήν ηλικία!!!

Διαβάσαμε τα εξής στο προτεσταντόπληκτο Ιστολόγιο «Η Θεολογία Μεσοπέλαγα», του ΚΑΙΡΟσκόπου κ. Ανδρέα Αργυρόπουλου:

«Η Διεθνής Εταιρεία Φίλων Νίκου Καζαντζάκη (ΔΕΦΝΚ), τιμώντας τη μνήμη του μεγάλου Κρητικού, θέσπισε το 2012 «Διεθνές Βραβείο Νίκου Καζαντζάκη», με σκοπό τη βράβευση ενός ατόμου (ή μιας ομάδας) για πρωτότυπο γραπτό έργο (διδακτορική διατριβή ή μελέτη ή έρευνα ή λογοτεχνικό κείμενο) ή πρωτότυπη καλλιτεχνική δημιουργία, εμπνευσμένα από το έργο ή τη ζωή του συγγραφέα. Η πρώτη προκήρυξη του βραβείου ορίστηκε για το έτος 2013 και για γραπτό έργο.
Αυτή η προκήρυξη προκάλεσε μεγάλο ενδιαφέρον: 42 υποψήφιοι έστειλαν έργα τους στα αγγλικά, γαλλικά, ελληνικά και ισπανικά. Η Συντονιστική Επιτροπή της ΔΕΦΝΚ, επέλεξε δέκα έργα, τα οποία υπέβαλε στην Επιτροπή Κρίσης.
Στις 31 Αυγούστου 2013, η Επιτροπή Κρίσης αποφάσισε ομόφωνα να απονείμει:
α) Το Διεθνές Βραβείο Επιστημονικής Εργασίας στη Μαρία Χατζηαποστόλου (Ελλάδα) για τη μελέτη της «Το πρόσωπο του Χριστού στον Καζαντζάκη». Η βραβευθείσα είναι θεολόγος και διδάσκει στη Μέση Εκπαίδευση. Το έργο της αναφέρεται στη σχέση του Νίκου Καζαντζάκη με το Θεό και ειδικότερα με το πρόσωπο του Χριστού, αλλά και στην αέναη αναζήτηση της ανυπότακτης ψυχής του.(…) Τα βραβεία θα απονεμηθούν στους νικητές την 20ή Οκτωβρίου 2013, στην Αθήνα, κατά τη διάρκεια ειδικής τελετής.
Σημειώνουμε, τέλος, ότι το ερχόμενο έτος θα προκηρυχθεί ο πρώτος καλλιτεχνικός διαγωνισμός για την απονομή του Διεθνούς Βραβείου Καζαντζάκη.

H Μαρία Χατζηαποστόλου δήλωσε:Ευχαριστώ από καρδιάς

Μαρία με τους Οικουμενιστές καθηγητές που έμπλεξες τι άλλο βραβείο θέλεις;

τη «Διεθνή Εταιρεία Φίλων Νίκου Καζαντζάκη» για την ύψιστη τιμή προς το πρόσωπό μου με τη βράβευση της μεταπτυχιακής διατριβής μου «Το πρόσωπο του Χριστού στο Νίκο Καζαντζάκη» με το «Α' Διεθνές Βραβείο Νίκος Καζαντζάκης». Και μόνο που τούτο το κορυφαίο βραβείο φέρει τ' όνομα του μεγάλου Κρητικού στοχαστή με συγκινεί βαθύτατα και με γεμίζει μ' ευθύνη... Αφιερώνω αυτό το βραβείο στους δασκάλους μου της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. και ιδιαίτερα στο δάσκαλό μου κ. Χρυσόστομο Σταμούλη με την υπόσχεση να «φτάνω πάντα όπου δεν μπορώ».

Δόξα τω Θεώ που βγάζετε και φωτογραφίες για να έχουμε δουλειά....

Το ότι έχουμε οικουμενιστές θεολόγους το γνωρίζα!Το ότι έχουμε φιλενωτικούς  παπόφιλους και νεωτεριστές νεοβαρλααμιστές θεολόγους  πάλι το γνωρίζα, και το έπαθα και το έμαθα, από πρώτο χέρι κατά την διάρκεια των θεολογικών μου σπουδών!Αυτό το οποίο δεν γνώρισα αν και είμουνα λιγάκι υποψιασμένος είναι η λατρεία προς τον Νίκο Καζαντζάκη!Δηλαδή θα μου πείτε ότι η Θεολογική Σχολή του Α.Π.Θ. πάσχει από οξεία Καζανζιτίτιδα;Προσωπικά φέρνω στην μνήμη μου την παροιμία «Όλα τα είχε η Μαργιωρή ο φερετζές της έλειπε»!Ένα  διεθνές βραβείο Νίκου Καζαντζάκη σίγουρα ήτανε το μόνο που απουσίαζε από την Θεολογική Σχολή για να βιώσει την απόλυτη ολοκλήρωση της(sic)!!!

Φυσικά,θα μου πεί κάποιος άλλος, εφόσον υπάρχουν ακαδημαϊκοί καθηγητές της Θεολ.Σχολ. θαμώνες και ομιλητές Τεκτονικών στοών, τον Καζαντζάκη δεν θα πρόβαλαν ως πρότυπο;Αυτό κι’αν είναι κατάντια!

Αντί να προβάλουμε ως πρότυπα,τους φωτισμένους θεόπτες και θεωμένους,Δαμασκηνούς,Παλαμάδες,Φώτιους,και Μάρκους,προβάλουμε και προσπαθούμε ως θεολόγοι να «αγιοποιήσουμε» βλάσφημους, θεοσοφιστές και τέκτονες ως ο Ν.Καζαντζάκης!!!

Πατέρες,μητέρες,φίλοι,εχθροί και αδελφοί απορώ και εξίσταμαι και τον νούν καταπλήττομαι με τα οικουμενιστικά καμώματα της Μαρίας Χατζηαποστόλου (ελέω του καθηγητή μας Χρυσοστόμου Σταμούλη)! Αλήθεια,κύριοι Οικουμενιστές συνάδελφοι έχετε διαβάσει καθόλου την κριτική του οσίου πατρός Επιφανίου Θεοδωρόπουλου που ασκεί προς τον Ν.Κ. ;

Στο άρθρο του οσίου ανδρός π.Ε.Θ. «ΑΥΤΟΑΠΟΚΑΛΥΠΤΗΡΙΑ ΝΙΚ.ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ» εν Αθήναις τη 10η Ιανουαρίου 1959 αναφέρει τα εξής: "Αγαπητή «Εστία» κατ’αυτάς τας ημέρας είδε το φώς της δημοσιότητος έν πολύτιμον αληθώς κείμενον.Εννοώ το βιβλίον «Επιστολές προς τη Γαλάτεια» του «φουμιστού αντρούς»,κατά την ωραία έκφρασίν σου,δηλ.του Νικολάου Καζαντζάκη.Το κείμενο αυτό είναι πολύτιμον,διότι φανεροί τον βαθύτερον ψυχικόν και ιδεολογικόν κόσμον του ταλαιπώρου αυτού ανθρώπου κατά τρόπον ανεπίδεκτον αμφισβητήσεων.Η δικαίωσις σου,ως και η δικαίωσις πάντων των θεωρησάντων τον Καζαντζάκην ως ένα άθεον κομμουνιστήν,ήλθεν ήδη απόλυτος και πανηγυρική.<<Ουδέν κρυπτόν ό ου μη φανερόν γενήσεται>> είπεν ο Κύριος….Οι θαυμασταί του «αγνοτέρου ιδεολόγου» κόπτονται ήδη και ολοφύρονται δια την ευρούσα αυτούς συμφοράν και καταρώνται δια την ευρούσαν αυτούς συμφοράν και καταρώνται τους αιτίους της εκδόσεως των επιστολών,αλλά τις η ωφέλεια εκ των θρήνων;Το κακόν συνέβη και είνε πλέον ανεπανόρθωτον…"

(ακολουθεί συνέχεια στο άρθρο του μακαριστού πατρός Επιφ.Θεοδ. με αποκαλύψεις ολίγων φρασών του Ν.Κ. από τις επιστολές του)!!!

Ένα άλλο άρθρο,  «Ο ΤΕΚΤΟΝΑΣ ΚΑΙ ΘΕΟΣΟΦΟΣ ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ» του Δημήτρη Τσινικόπουλου(Νομικός με σπουδές φιλοσοφίας και θεολογίας)αναφέρει τα εξής:<< Την ίδια περίοδο πηγαίνει για λίγο στη Γαλλία και σύμφωνα με ορισμένα στοι­χεία μυείται στον Τεκτονισμό. Το ότι ο Καζαντζάκης υπήρξε τέκτονας είναι γνωστό από τα λεγόμενα του φίλου του, συγγραφέα Παντελή Πρεβελάκη, ο ο­ποίος όμως λανθασμένα αναφέρει ότι ο Καζαντζάκης είχε μυηθεί σε Στοά της Αθήνας το 1907. Την ίδια πληροφορία μεταφέρει και ο Κυριάκος Μητσοτάκης (Ο Καζαντζάκης μιλεί για τον Θεό, σελ. 53) με την παρατήρηση ότι «δεν γνωρίζου­με τίποτε άλλο για την τεκτονική του σταδιοδρομία, αν ανέβηκε σε ανώτερα δηλαδή στάδια και αν παρακολουθούσε τεκτονικές εργασίες για πολλά χρόνια». Για το ίδιο θέμα, η Έλλη Αλεξίου μνη­μονεύει τις τρεις τελείες στην υπογρα­φή του Καζαντζάκη στο γνωστό της βι­βλίο Για να Γίνει Μεγάλος. Επίσης είναι γνωστό ότι σε επιστολόχαρτά του ο Καζαντζάκης είχε τυπώσει τον ουροβόρο όφι, ένα από τα σύμβολα της Θεοσοφίας και μέσα στον κύκλο το ψευδώνυμό του Πέτρος Ψηλορείτης με τη φράση «εν το παν», ενώ στην Οδύσσειά του (Β' στιχ. 811-813) μνημονεύει τη σβάστικα, γνωστό αποκρυφιστικό σύμβολο που έ­χει την καταγωγή της στην αρχαία ινδι­κή θρησκεία.»!!!

Παρόλα αυτά η Οικουμενίστρια συνάδελφος κ.Μ.Χ. δήλωσε όπως θα διαβάσατε:  << Και μόνο που τούτο το κορυφαίο βραβείο φέρει τ' όνομα του μεγάλου Κρητικού στοχαστή με συγκινεί βαθύτατα και με γεμίζει μ' ευθύνη... Αφιερώνω αυτό το βραβείο στους δασκάλους μου της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. και ιδιαίτερα στο δάσκαλό μου κ. Χρυσόστομο Σταμούλη με την υπόσχεση να «φτάνω πάντα όπου δεν μπορώ»

Για να δούμε λοιπόν για αυτόν τον  «μεγάλο στοχαστή» που προβάλει η κ.συνάδελφος με τον κ.καθηγητή μας Χ.Σ. τι λένε οι ομόφρονες του Ν.Κ. οι τέκτονες στο Ιστολόγιο τους...

"Η μεταφυσική χροιά του Καζαντζάκη καθορίστηκε από τον Ελευθεροτεκτονισμό, στον οποίο είχε ενταχθεί, και τις μελέτες του στη Θεοσοφία. Η φιλοσοφική αναζήτηση του μεγάλου Έλληνα στοχαστή ξεκίνησε από πολύ νωρίς.(…) Η γνωριμία του Καζαντζάκη με τον Αγ. Σικελιανό θα σταθεί καθοριστική, γιατί ο ποιητής, ως βαθύς γνώστης της Θεοσοφίας, θα του μεταλαμπαδεύσει τις θεοσοφικές ιδέες. Ενδεικτικό στοιχείο της θεοσοφικής επίδρασης στον Κρητικό στοχαστή είναι η χρήση σε επιστολόχαρτα του ουροβόρου όφεως, στο εσωτερικό του οποίου ήταν τυπωμένη η φράση « εν το παν » και ένα από τα ψευδώνυμά του: Πέτρος Ψηλορείτης. Σε άλλα επιστολόχαρτα έχει τυπωμένο το ταοϊστικό σύμβολο Γιν- Γιανγκ με τις γραμμές ακτινωτά του Ι- Τσινγκ.

Άλλο χαρακτηριστικό αυτής της επίδρασης είναι το γεγονός πως δημοσίευσε το πρωτόλειο έργο του “Όφις και Κρίνος” με το ψευδώνυμο Κάρμα Νιρβανή. Σύμφωνα με την Ανατολική φιλοσοφία, όπως μας την μετέφερε η ιδρύτρια του θεοσοφικού κινήματος Έλενα Μπλαβάτσκι, Κάρμα είναι ο νόμος της ανταπόδοσης ή νόμος αίτιου και αιτιατού ( ό,τι σπείρει ο άνθρωπος αυτό και θα θερίσει ) και Νιρβάνα η κατάσταση της απόλυτης ανάπαυσης, στην οποία φτάνει ο άνθρωπος μετά από τις συνεχείς ενσαρκώσεις του, όταν τελειοποιηθεί.»"

Παρόλα αυτά αγαπητοί μας αναγνώστες,αν αντιπαραθέσεται τόσο το άρθρο του Δημήτρη Τσινικόπουλου όσο και το άρθρο του Τεκτονικού Ιστολογίου θα καταλάβετε πολλά!!!

Ωστόσο έχουμε εντοπίσει και την εξής σπουδαία παρατήρηση στο βιβλίο του Μητροπολίτου Ιεροθέου Ναυπάκτου (Εκκλησιαστικοί αναβαθμοί προκλήσεις και προσκλήσεις στην νέα χιλιετία) :

<< Συγκεκριμένα ο Καζαντζάκης χωρίζει τους ανθρώπους σε κα­λούς και κακούς, με βάση την πουριτανική ηθική, που στηρίζε­ται στον απόλυτο προορισμό και τον ευσεβιστικό ανθρωπισμό, ενώ ο Παπαδιαμάντης αγκαλιάζει όλους τους ανθρώπους με στοργή και αγάπη. Δεν αμνηστεύει τα ελαττώματά τους, αλλά τα βλέπει μέσα σε όλη την προοπτική της προσωπικότητός τους καθώς επίσης τα αφήνει στην Πρόνοια, το έλεος και την κρίση του Χριστού. Δεν αποσπά ανθρωποκεντρικά και αυτάρεσκα την κρίση από τον Χριστό.»

Όπως επίσης σε ένα άλλο βιβλίο του («Παρεμβάσεις στην σύγχρονη κοινωνία» – Τόμος Α’) ο μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος αναφέρει:
 «Στην αλληλογραφία αυτή φαίνεται η αγωνία του Κα­ζαντζάκη να δημιουργήση έναν δικό του Θεό. Ο Καζαν­τζάκης πραγματικά πέρασε από πολλά στάδια στην ζωή του. Αυτό φαίνεται εκφραστικότατα σε μια από τις τε­λευταίες επιστολές του, που την έγραψε την 25-4-54. Με­ταξύ των άλλων γράφει:
«Τρία τα μεγάλα θεολογικά στάδια που πέρασα: 
1   - Θεέ μου, εσύ θα με σώσης· 
2    - Θεέ μου, εγώ θα σε σώσω· 
3    - Μαζί θα συνεργαστούμε μαζί θα σωθούμε, Θεέ μου». 
Μόνο μέσα από τα πλαίσια αυτά πρέπει να δούμε όλο το έργο του Καζαντζάκη. Έτσι ακριβώς το είδα διαβά­ζοντας κείμενά του, πριν από πολλά χρόνια. Ανέφερα όλα αυτά γιατί τα συνδέω αναπόσπαστα με το βιβλίο του «ο τελευταίος πειρασμός». Πρέπει να ομολογήσω ότι προσπάθησα να διαβάσω και αυτό το βιβλίο, για το οποίο είχε γίνει πολύς λόγος. Πραγματικά, άρχισα να δια­βάσω τις πρώτες σχεδόν 100 σελίδες, αλλά δεν μπόρεσα να συνεχίσω. Ήταν γραμμένο με τέτοια εμπάθεια, διαστρέβλωνε τόσο πολύ τα πράγματα, ώστε παρά την επιθυμία μου να το διαβάσω ολόκληρο, χάρη περιεργείας, ως αντικειμενικός αναγνώστης, δεν το άντεξα. Απλώς αρκέστηκα να διαβάσω αποσπασματικά μερικές σελίδες του. Με την ανάγνωση των πρώτων σελίδων και την α­ποσπασματική ανάγνωση τμημάτων του βιβλίου, αφού η συνείδησή μου διαμαρτυρόταν να το τελειώσω ολόκλη­ρο, συνέλαβα το νόημα και τις «βλασφημίες» του βιβλίου αυτού.»
Παρόλα όσα σας παρουσιάσαμε,οι αγαπητοί επιστήμονες θεολόγοι,πλύν ορκισμένοι Οικουμενιστές, είναι περήφανοι που λάβανε βραβείο που φέρει το όνομα του βλάσφημου θεοσοφιστή και τέκτονα(;!)Ο tempora o mores!!!
Θα ήθελα να κλείσω με μερικά απο τα λόγια του αείμνηστου αγίου πατρός Επιφανίου Θεοδωροπούλου σε ένα άλλο άρθρο του το 1955, που φέρει τον τίτλο <<Η ΥΠΟΘΕΣΙΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ»!Αναφέρει ο μακαριστός πατήρ: Είνε άξιον πολλών δακρύων,διότι αποδεικνύει πόσον άρρωστον ηθικώς είνε το Έθνος ημών,το γεγονός της υπερασπίσεως παρά τόσων και τόσων του μιαρού και ανοσίου υβριστού του Κυρίου,Ν.Καζαντζάκη(…)Φαίνεται ότι εξέστησαν αι φρένες των ανθρώπων!Και ταύτα μέν δια τους υμνητάς του Καζαντζάκη.Η Εκκλησία όμως άς πράξη το εαυτής καθήκον,αδιαφορούσα διά τας φωνασκίας του ενός και του άλλου…Καθήκον αυτής είνε κυρίως τούτο:Ο ΑΦΟΡΙΣΜΟΣ!Θα ή εύσημος η ημέρα εκείνη,καθ’ήν θα παραδοθή τω Σατανά ο υβριστής του Θεανθρώπου…και στο αμέσως επόμενο άρθρο του π.Ε.Θ.<<ΔΙΑΤΙ Η ΑΣΥΝΕΠΕΙΑ;», κύριοι Οικουμενιστές συνάδελφοι,ερωτά ΣΗΜΕΡΟΝ προς όλους εσάς που υμνείτε και λατρεύετε τον βλάσφημο ετούτο άνδρα,<<Πόθεν έλαβε το δικαίωμα ο Καζαντζάκης να διαστρεβλοί κατά φρικώδη τρόπον τα ιερά κείμενα;(…)ότι ο Κύριος ωνειρεύετο επί του Σταυρού(άκουσον άκουσον!) οικίας και εργαστήρια και ερωτικάς περιπτύξεις και συζύγους και υιούς και εγγόνους;Πόθεν ήντλησε πάντα ταύτα ο Καζαντζάκης,κύριε Αθήναιε( κ.Μαρία Χατζηξενή και κ.Χρυσόστομε Σταμούλη, λέμεν εμείς σήμερον);Εκ των Ευαγγελιών ή εκ του οχετού της αισχράς αυτού φαντασίας και εκπεπορνευμένης σκέψεως;

Ένα βασικό ερώτημα που κυριαρχεί εις την σκέψη μας αγαπητοί αναγνώστες,είναι ποία η σχέση του Τεκτονισμού και Μασωνίας με τον εν λόγω οικουμενιστή καθηγητή μας κ.Χρυσόστομο Σταμούλη(πρόεδρο Θεολογικού τμήματος) και ποια η σχέση της οικουμενίστριας συναδέλφου, και φοιτήτριας του πρώτου, κ.Μαρίας Χ. επίσης, με την Μασωνία;Ερωτήματα που φανταζόμαστε αν θέλει ο καλός Θεός, θα απαντηθούν άχρι καιρού!
                                                           

      ΥΓ. Επομένως, δεν αισθανόμασθε τόσο την ανάγκη να υπερασπίσουμε τον Χριστό, τον οποίο φυσικά ομολογού­με, αλλά κυρίως αισθανόμαστε την ανάγκη να υπερασπίσουμε τον ίδιο τον άνθρωπο. Γιατί κάθε υποτίμηση του Χριστού έχει συνταρακτικές συνέπειες για την σωτηρία του ανθρώπου και γενικά για τον ίδιο τον άνθρωπο. Άλ­λωστε Αυτός ο Ίδιος ο Χριστός παραδόθηκε στον θά­νατο χωρίς να αντισταθή, ούτε ζήτησε, αλλά και ούτε ά­φησε τους Μαθητάς Του να τον υπερασπίσουν ή να αντισταθούν. Στον Απόστολο Πέτρο που επεχείρησε να Τον υποστηρίξη είπε χαρακτηριστικά: «βάλε την μάχαιραν εις την θήκην» (Ιω. ιη, 11). Αυτός παραδόθηκε «εις χείρας ανθρώπων αμαρτωλών», αλλά στην πραγματικότητα αυτή η παράδοση είναι ζωή για τον άνθρωπο, αφού ο Χρι­στός δοξάσθηκε, αλλά και δόξασε τους ανθρώπους. Ο Χριστός έχει μια ζωή που είναι πέρα από τον θάνατο, εί­ναι στην πραγματικότητα υπέρβαση του θανάτου, αλλά και αυτής της βιολογικής ζωής. Άλλωστε, το εσφαγμένον Αρνίον της Αποκαλύψεως, που είναι ο Ίδιος ο Χρι­στός νικά τελικά το θηρίο της Αποκαλύψεως. Υπάρχει, λοιπόν, ένας διωγμός που είναι δόξα. Και υπάρχει ένας θάνατος που είναι ανάσταση. Άρα το ψευτοπρόβλημα του «τελευταίου πειρασμού» του Χριστού είναι στην πραγματικότητα ένα υπαρκτό πρόβλημα του ίδιου του αν­θρώπου.(ΙΕΡΟΘΕΟΥ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ,Απόσπασμα από το βιβλίο «Παρεμβάσεις στην σύγχρονη κοινωνία»,Τόμος Α’)

               

ο γράφων στην βρεφικήν ηλικίαν....

Η υπακοή στο θέλημα του Θεού, ο τρόπος εύρεσής του και η ελευθερία

Η υπακοή στο θέλημα του Θεού, ο τρόπος εύρεσής του και η ελευθερία

Η προχωρημένη αυτάρκεια του σύγχρονου ανθρώπου – μάλλον η σχετική της ψευδαίσθηση – φαίνεται μέσα σε πολλές πτυχές και εκδηλώσεις του βίου του και εκφράζεται μέσα στην επιδημική εξάπλωση του αθεΐζοντος αγνωστικισμού, ο οποίος με τη μορφή μόδας κατακλύζει σχεδόν τα πάντα και διαβρώνει εκκοσμικευτικά ακόμη και τις καλοπροαίρετες ψυχές πολλών χριστιανών της εποχής μας. Μέσα στη δίνη αυτή της τραγικής δαιμονόπληκτης περιρρέουσας πραγματικότητας δύσκολα αντιστέκεται κανείς και ο άφευκτος μολυσμός των ψυχών αναζητά εναγώνια αντίδοτο πνευματικής θεραπείας. Όπως είναι φυσικό, πουθενά αλλού δεν μπορεί να αναζητηθεί οντολογική λύση παρά μονάχα στην αγιοπνευματική ατμόσφαιρα της Εκκλησίας, εκεί δηλαδή που τα θεουργικά φάρμακα των Μυστηρίων και της Ευχαριστίας μεταγγίζουν σιγά σιγά την τριαδική ζωή και αθανασία μέσα στο ανθρώπινο DNA και στη σύνολη ομώνυμη ψυχοσωματικότητα.

Ο σημερινός χριστιανός – σε προφανώς δυσχερέστατη θέση συγκριτικά με προγενέστερες εποχές αναφορικά με το αντιπροσευχητικό κλίμα που δημιουργεί μια άκρως πνιγηρή αντιπνευματική ατμόσφαιρα – καλείται να ελευθερωθεί από τα δεσμά των διαβλητών παθών και της αμαρτίας και να ενωθεί με τον Κύριο προοιμιακώς και προγευστικώς από την παρούσα ζωή και μέχρι την πληρότητα και τελειότητα της εσχατολογικής εξανάστασης. Η πορεία αυτή είναι τραχιά και δύσβατη με προσκόμματα αναφυόμενα από την ίδια μας τη φύση, τους αδελφούς μας και πολύ περισσότερο από τα ακάθαρτα πνεύματα.

Ο μεγάλος πειρασμός της πολυεπίπεδης εκκοσμίκευσης σήμερα δεν μπορεί να ξεπεραστεί ει μη μόνον μέσα από την εν Χριστώ πίστη και ταπείνωση. Πίστη ότι Αυτός εστίν η διαχρονικώς και αιωνίως αμετάβλητη και μοναδική ενυπόστατος Αλήθεια (Ιω. 14:6), καθώς και σταυρική συμμόρφωση του γνωμικού μας θελήματος στο εκείνου άγιο και υπερτέλειο θέλημα, το οποίο αποτελεί το πρώτο στάδιο του δικού μας αγώνα πριν από και προς τη λήψη της χαρισματικής εν Χριστώ δια Πνεύματος ταπείνωσης μέσα από την υποταγή των υπερφίαλων λογισμών του πεφυσιωμένου εγώ μας στην πάντα νουν υπερέχουσα αλήθεια και αγάπη του Θεού Πατέρα.

Μια και αναφερόμαστε στον αρρωστημένο και ασυγκράτητο εγωισμό του σημερινού ανθρώπου, καλό είναι να διευκρινίσουμε σαν σε παρένθεση πως συνιστά μεγάλη πλάνη το να προσπαθούμε να καταργήσουμε μερικά συστατικά στοιχεία της ανθρώπινης φύσεως, τα οποία εξάπαντος ενεφύτευσε ο ίδιος ο Κύριος. Οι λέξεις εγώ και θέλω όχι απλά δεν πρέπει να αποσβεσθούν (τότε θα πάψει οπωσδήποτε να υφίσταται και το ανθρώπινο ον) αλλά τουναντίον να μεταμορφωθούν εν Κυρίω. Εξάλλου, κατ’ εικόνα Εκείνου, που είπε πρώτος και οντολογικώς υπέρτερα το «ἐγώ εἰμι» (Αποκ. 1:8) και το «θέλω» (Λουκ. 5:13) της σωτηρίας μας, πλασθήκαμε εμείς οι ταλαίπωροι μεν άνευ Χριστού, μέγιστοι δε και κατά Χάριν θεοί στην κοινωνία με τον εν Τριάδι Θεό μας. Στο ίδιο διαστρεπτικό πλαίσιο μια ηθικιστική και σπιριτουαλιστική (δάνεια ή αιρετική προφανώς) πνευματική παράδοση μιλάει για εκρίζωση των παθών (πώς είναι δυνατόν άραγε να ξεριζώσεις ό,τι φύτευσε δομικώς και εγγενές ο Θεός) και όχι για μεταμορφωτική θεραπεία και ενθέωσή τους.

Το να μιλάς για την ελευθερία είναι τεράστιο πράγμα και υπερβαίνει τις λογικές, αντιληπτικές και άλλες αντοχές μας. Και τούτο διότι η ελευθερία είναι οντολογικό κατηγόρημα της ίδιας της θεότητας και ως μυστηριακό γεγονός αφενός μεν χαρίζεται σε μας τα κατ’ εικόνα εκείνου όντα, οπότε αφετέρου και δεν μπορείς παρά να μιλάς για αυτό και να το προσεγγίζεις ει μη μόνον αποφατικώς. Την ίδια ώρα, ωστόσο, υπάρχει σαφέστατα γύρω μας μια στρεβλή αντίληψη περί ελευθερίας. Αυτή η τελευταία θεωρείται σαν δυνατότητα να κάνεις σχεδόν ό,τι θέλεις (μπαίνει απλά η παράμετρος τού να μην θίγεται ο έτερος) και, όπως είναι φυσικό, πρόκειται για μια ενδοκοσμική – Διαφωτιστική περισσότερο και νεωτερική – θεώρησή της. Δεν είναι όμως έτσι η αλήθεια των πραγμάτων και αυτό μάς το αποκαλύπτει ο αλάθητος λόγος του Χριστού.

«Η ελευθερία έγκειται στη διαρκή παραμονή κοντά στον Θεό», όριζε χαρακτηριστικά ο άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης και τόνιζε συναφώς πως το μόνο που πρέπει να φοβάται ο άνθρωπος είναι η αμαρτία. Η περιεκτική τούτη υπερβατική θεώρηση της ελευθερίας δεν μπορεί παρά να συνάπτεται με εκείνες τις παραμέτρους που προϋποθέτουν την αναμαρτησία και την αδιάλειπτη ένωση με τον Κύριο. Έτσι θα διορθώναμε ριζικά τον ανθρωποκεντρικό ορισμό της ελευθερίας - με τον οποίο γαλουχήθηκαν γενιές ολόκληρες και ο οποίος δεν μπορεί παρά να οδηγήσει το πολύ μέχρι μια εξωτερική και συμβατική κοινωνική ισορροπία και εξάπαντος μέχρι τη στιγμή της τελικής εκπνοής του ανθρώπου – ως εξής: ελευθερία είναι να κοινωνείς μετά του Θεού και του πλησίον δια της εν Χριστώ κενωτικής αγάπης.

Η ελευθερία, επομένως, είναι μια άκτιστη δωρεά του Θεού που χορηγείται όταν είσαι σε σχέση με τον Χριστό μέσα στην Εκκλησία (διότι δεν μπορείς να τον συναντήσεις αλλού). Η κατάκτησή της σε επίπεδο πρακτικό και καθημερινού πνευματικού αγώνος σχετίζεται με τη σειρά της με την αγία υπακοή και τη συμμόρφωση προς το θείο θέλημα. Λέει χαρακτηριστικά και πάλι ο μέγας Σιλουανός: «ο  υπερήφανος δεν αναζητεί το θέλημα του Θεού, αλλά προτιμά να κατευθύνει ο ίδιος τη ζωή του. Και δεν καταλαβαίνει πώς, χωρίς τον Θεό, δεν επαρκεί το λογικό του ανθρώπου για να τον καθοδηγεί». Η παράδοση στο θέλημα του Θεού φέρνει την ειρήνη στην ψυχή, η οποία μαρτυρεί αποδεικτικώς για την ελευθερία του ανθρώπου από τα δεσμά του εγώ, των παθών και της αμαρτίας.

Σε πρακτικό και πάλι επίπεδο η ανεύρεση του θείου θελήματος και η υπακοή σε αυτό δεν είναι κάτι το ακατόρθωτο και τούτο χάρη στην αγάπη και τη συγκατάβαση του Κυρίου. Σύμφωνα με τη διδασκαλία του ίδιου αγιορείτη αγίου, την οποία αναλύει εκτενέστερα στο εισαγωγικό μέρος του βιβλίου για αυτόν ο έτερος σύγχρονος Πατήρ της Εκκλησίας γέρων Σωφρόνιος Σαχάρωφ (+1994), δυο τρόποι υπάρχουν για να μάθεις το θέλημα του Θεού σε κάθε περίπτωση και περίσταση (εφόσον η καταγραφή της γενικής και τέλειας μορφής του μέσα στα Ευαγγέλια δεν μπορεί εκ των πραγμάτων να είναι ικανή για την κάλυψη της πολλαπλότητας της περιπτωσιολογίας των μεταπτωτικών καταστάσεων και της τεράστιας ποικιλίας ως προς την ετερότητα των ανθρώπινων υποστάσεων και των δυνατοτήτων και αναγκών εκάστης εξ αυτών): ο πρώτος, τελειότερος και σπανιότερος μέσω της προσευχής και ο δεύτερος, συνηθέστερος και ασφαλέστερος μέσω της ερώτησης στον πνευματικό πατέρα ή εξομολόγο. Αξίζει να υπογραμμιστεί ότι την ίδια ακριβώς διδασκαλία βλέπουμε και στον γέροντα Ιωσήφ τον Βατοπαιδινό (+2009), ο οποίος ερμηνεύει τη σχετική θεολογία του αγίου γέροντός του Ιωσήφ του Σπηλαιώτου (+1959).

Τα πράγματα εν προκειμένω είναι τόσο απλά, όσο και πολύ δύσκολα εξαιτίας της απιστίας και της αμαρτωλότητάς μας. Ο απλός και ταπεινός Θεός αποκαλύπτει το θέλημά του μέσω του ερωτώμενου πνευματικού και συγκεκριμένα μέσα από τον πρώτο λόγο εκείνου. Ο φρόνιμος υποτακτικός (λαϊκός ή μοναχός) προσεύχεται με πίστη προηγουμένως, προκειμένου ο Θεός να του φανερώσει το θέλημά του για ένα συγκεκριμένο ζήτημα δια του κληρικού. Ο ιερέας που δέχεται την ερώτηση προσεύχεται από την πρώτη στιγμή να τον φωτίσει σχετικά ο Θεός. Η πρώτη λοιπόν σκέψη που γεννιέται στον ιερέα εξομολόγο, γενόμενη δεκτή με πίστη στη δύναμη και στην αγάπη του Θεού, συνιστά το ευάρεστο θέλημα του Θεού στο οποίο οφείλουν να κύψουν ευλαβικώς κεφαλήν και γόνυ εξομολόγος και εξομολογούμενος. Σκέψεις απιστίας περί μη κατανόησης ορθώς των πραγμάτων από τον πνευματικό και χρείας περαιτέρω επεξηγήσεων σε αυτόν, καθώς και προσπάθεια ανατροπής του πρώτου αυτού λόγου, απλά δείχνουν την απιστία μας στο μυστήριο και το μεταλλάσσουν σε απλή και τελικώς ατελέσφορη ανθρώπινη συζήτηση.

Ακόμη και μια «λάθος» συμβουλή εκ μέρους του εξομολόγου – είτε λόγω ολιγοπιστίας ενός εκ των δυο είτε χάριν θείας δοκιμασίας είτε για οιαδήποτε άλλη αιτία – από τη στιγμή που θα γίνει δεκτή με πίστη, ταπείνωση και ειλικρινή αγωνιστική διάθεση εφαρμογής της από την πλευρά του ερωτώντος θα αποφέρει εν τέλει θετικά αποτελέσματα χάρη στη θεία παρέμβαση, η οποία δεν θα επιτρέψει να πλανηθεί και να αποτύχει σε κείνον που εμπιστεύεται τον Κύριο. Δεν είναι, άλλωστε, λίγες οι περιπτώσεις θαυμαστών γεγονότων όπου είτε οι ερωτώντες άκουσαν αντίστροφα τη συμβουλή που έδωσε ο ιερέας είτε ακόμη τα πράγματα πήραν θεία Χάριτι διαφορετική (σωτήρια) τροπή από την ακολουθούμενη (λαθεμένη) οδηγία του εξομολόγου.

Ίσως δεν θα κατέστη αντιληπτό πως το μυστήριο τούτο της υπακοής (άγιος Σιλουανός) δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο των εξομολόγων κληρικών. Η εκκλησιαστική παράδοση στο πρόσωπο του γέροντα πολλές φορές είδε και έζησε απλούς μοναχούς, ακόμη δε και λαϊκούς. Ο άγιος Πορφύριος έλεγε ότι, αν έχεις αληθινή πίστη και διάθεση να μάθεις το θέλημα του Θεού, μπορείς να ρωτήσεις και ένα μικρό παιδάκι και να κάνεις εκείνο που θα σου πει. Η Εκκλησία, βέβαια, προς αποφυγήν της ακαταστασίας και με σκοπό την κάθαρση του ανθρώπου μέσα από το μυστήριο της Εξομολόγησης συνέδεσε τελικά στο πρόσωπο του πνευματικού ιερέως αφενός τον χαρισματικό φορέα της εξομολόγησης και αφετέρου εκείνον της πνευματικής πατρότητας και καθοδήγησης (γέροντας). Όπως θα έχει επίσης γίνει από τα προηγούμενα κατανοητό, στον χώρο της Εκκλησίας δεν υπάρχει θέση για μαγικές αποκαλύψεις της θείας θέλησης και γνώσης, αλλά ταπεινή συνάντηση και συνεργασία Θεού και ανθρώπου πάνω στην πορεία του τελευταίου προς την αιώνια σωτηρία.

Η υπακοή χρειάζεται όμως και μια ακόμη βασικότατη παράμετρο: τη διάκριση. Η τυφλή υπακοή δεν είναι προνόμιο και υποχρέωση όλων ούτε και θα πρέπει να μεταφέρεται η σχέση γέροντος και υποτακτικού μεταξύ μοναχών στον χώρο των λαϊκών και των εγγάμων. Για παράδειγμα, δεν μπορούμε εύκολα να απαντήσουμε στην ερώτηση αν προηγείται μεταξύ των συζύγων η υπακοή στον εξομολόγο τους ή του άνδρα προς τη γυναίκα και το αντίστροφο (προσωπικά θεωρώ ορθότερο το δεύτερο σκέλος). Η υπακοή ως άθλημα τής εν Χριστώ κένωσης απέναντι σε ένα έκαστο αδελφό (πλησίον) είναι μια σταυρική θυσία άκρως δυναμική που παίρνει διάφορες μορφές μέσα στην καθημερινότητα του πνευματικού αγώνα, με αποτέλεσμα να μην είμαστε σε θέση να την περικλείσουμε εύκολα μέσα σε στεγανές και συμβατικές – εκ των πραγμάτων ξηρές και ασφυκτικές – σχηματοποιήσεις.

Ο άγιος Σιλουανός σημειώνει αλλού χαρακτηριστικά: «ο Κύριος μας έδωσε την εντολή ν‘ αγαπούμε αλλήλους. Σ‘ αυτό έγκειται η ελευθερία: στην αγάπη για τον Θεό και για τον πλησίον. Εδώ βρίσκεται και η ελευθερία και η ισότητα. Στην κοσμική τάξη είναι αδύνατο να υπάρξει ισότητα - αυτό όμως δεν έχει σημασία για την ψυχή. Δεν μπορεί να είναι ο καθένας βασιλιάς ή άρχοντας, πατριάρχης ή ηγούμενος ή διοικητής. Μπορείς όμως σε κάθε τάξη ν‘ αγαπάς τον Θεό και να είσαι ευάρεστος σ‘ Αυτόν - κι αυτό είναι το σπουδαίο. Κι όσοι αγαπούν περισσότερο τον Θεό επί γης, θα έχουν μεγαλύτερη δόξα στη Βασιλεία και θα είναι πιο κοντά στον Κύριο. Ο καθένας θα δοξασθεί κατά το μέτρο της αγάπης του». Ο ίδιος άγιος μάς δίνει επίσης και τα χαρακτηριστικά του ελεύθερου ανθρώπου, τουτέστιν εκείνου που παραδόθηκε στο θέλημα του Θεού: αταραξία, αφοβία, αμεριμνησία, χαρά. Ταυτόχρονα μάς δίνει το κριτήριο της αληθινής μας υπακοής στο θείο θέλημα και τις συνέπειες της αντίστασης σε αυτό και της πρόκρισης τής υπερήφανης αυτάρκειας και εμπιστοσύνης στη λογική μας: «πώς μπορείς να ξέρεις αν ζεις σύμφωνα με το θέλημα του Θεού; Να η ένδειξη: Αν στενοχωριέσαι για κάτι, αυτό σημαίνει πως δεν παραδόθηκες τελείως στο θέλημα του Θεού, έστω κι αν σου φαίνεται πως ζεις σύμφωνα με το θέλημα του Θεού […] Παρατηρήστε εκείνον που αγαπά το θέλημά του. Αυτός δεν έχει ποτέ ειρήνη στην ψυχή και δεν ευχαριστιέται με τίποτε· γι‘ αυτόν όλα γίνονται όπως δεν έπρεπε».

Ο ταλαίπωρος άνθρωπος σήμερα, κολυμπώντας μέσα στην ψευδαίσθηση της αυτοθεωτικής του αυτονομίας – φάντασμα της τεχνολογικής και λοιπής υλιστικοανθρωποκεντρικής του «προόδου», το οποίο δυστυχώς θα γιγαντώνεται, θα πιστεύεται και θα οράται ολοένα και περισσότερο με τις κατακτήσεις και τα «θαύματα» της επιστήμης – αγνοεί την απλή πραγματικότητα, την οποία διαισθητικά άγγιξαν οι αρχαίοι Έλληνες με την επινόηση τού από μηχανής θεού στις τραγωδίες: ότι το φύσει θνητό έχει οντολογική εξάρτηση σε όλα από ένα άκτιστο ον, το οποίο, εγγενώς ελεύθερο και τέλειο, θα μπορεί, μόνο αυτό, να του δωρίσει τα πάντα, άρα και την αληθινή ελευθερία και όχι ιδεολογήματα περί αυτής ή φθηνά της υποκατάστατα. Δυστυχώς, η ενυπόστατη ελευθερία, ο Χριστός, σαρκώθηκε και κατέβηκε, αλλά τον απέρριψε ο κόσμος. Αυτός, ωστόσο, μας αναμένει με άκρα ταπείνωση και αστείρευτη στοργή και αγάπη, εμάς τα τεκνία του (Α’ Ιω. 2:1). Όταν δε τον πλησιάσουμε και ενωθούμε μαζί του, τότε θα αρχίσουμε να ελευθερωνόμαστε από κάθε δεσμό (Ιω. 8:32) μέχρι και την έσχατη λύτρωσή μας από το θάνατο (Α’ Κορ. 15:26).

Τότε δεν μπορεί παρά να βιώσουμε τα λόγια ενός ελεύθερου άνδρα και να αγγίξουμε κατά τα μέτρα μας την αλήθεια και τη δυνατότητα τής εν Χριστώ ελευθερίας: «είναι μεγάλο αγαθό να παραδινόμαστε στο θέλημα του Θεού. Τότε στην ψυχή είναι Μόνος ο Κύριος και δεν έρχεται καμιά ξένη σκέψη, η ψυχή προσεύχεται με καθαρό νου και αισθάνεται την αγάπη του Θεού, έστω και αν υποφέρει σωματικά. Όταν η ψυχή παραδοθεί ολοκληρωτικά στο θέλημα του Θεού, τότε ο Ίδιος ο Κύριος αρχίζει να την καθοδηγεί και η ψυχή διδάσκεται απευθείας από τον Θεό, ενώ προηγουμένως την οδηγούσαν οι άνθρωποι και η Γραφή. Αλλά το να είναι Δάσκαλος της ψυχής ο Ίδιος ο Κύριος με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος είναι σπάνιο και λίγοι γνωρίζουν αυτό το μυστήριο, εκείνοι μόνο που ζουν κατά το θέλημα του Θεού […] Όλοι οι κάτοικοι της γης υφίστανται αναπόφευκτα θλίψεις. Και παρόλο που δεν είναι μεγάλες οι θλίψεις που παραχωρεί ο Κύριος, όμως φαίνονται στους ανθρώπους αφόρητες και συντριπτικές . Κι αυτό γίνεται, διότι οι άνθρωποι δεν θέλουν να ταπεινωθούν ενώπιον του Θεού και να παραδοθούν στο θέλημά Του. Όσοι όμως άφησαν τον εαυτό τους στο θέλημα του Θεού, αυτούς τους καθοδηγεί ο Ίδιος ο Κύριος με τη Χάρη Του και υπομένουν με ανδρεία τα πάντα για χάρη του Θεού, τον Οποίο αγάπησαν και με τον Οποίο θα δοξάζονται αιώνια» (Άγιος Σιλουανός).

Κ.Ν.

24/2/2014

Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης: «Αγαπώ πολύ τη γλώσσα μου την Ελληνίδα»

Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης: «Αγαπώ πολύ τη γλώσσα μου την Ελληνίδα»

Αναδημοσίευση από http://agioritikesmnimes.blogspot.gr

Σε μία περίοδο κρίσεως, επικρίσεως και κατακρίσεως, πτώσεων, καταπτώσεων, επιπτώσεων και εκπτώσεων, ζάλης, παραζάλης, πάλης κι αιθάλης πάσχει η μοναδική λαλιά μας, η εγχώρια πλούσια γλώσσα. Μαζί της μπορείς να πεις και να εκφράσεις τα πιο δύσκολα, τα πιο κούφια, τα πιο υψηλά. Όπως λέει ποιητής Οδυσσέας Ελύτης, η ελληνική γλώσσα είναι η πιο παλιά και η πιο πλούσια του κόσμου.

Στα ελληνικά μπορείς να εκφράσεις τα πιο λεπτά, τα πιο τέλεια νοήματα της θεολογίας, της φιλοσοφίας, της ποιήσεως. Να αποδώσεις ιδέες, στοχασμούς, σκέψεις, έννοιες, μεγάλες, ευγενικές, ιερές και ωραίες. Η ελληνική γλώσσα εκφράζει περίτεχνα το μεράκι, τον καημό, τον πόθο του τεχνίτη, του καλλιτέχνη, του ήρωα, του αγίου. Συντίθεται η αρχοντιά και η ταπεινότητα, η μεγαλοπρέπεια και η σεμνότητα, η φιλοκαλία. Η χαρμολύπη, η νηφαλιότητα, ο γλυκασμός και η λύτρωση. Δεν είναι εφάμαρτη υπερηφάνεια η αγάπη της γλώσσας μας, της πατρίδος μας, της πονεμένης και προδομένης. Προδόθηκε και η γλώσσα από συνεχείς ξενικούς όρους, που δυστυχώς καθιερώνονται στα παιδιά. Το ύδωρ, ο άρτος, ο ουρανός και η θάλασσα ονομάζονται εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια το ίδιο. Όπως τα έλεγε ο Όμηρος. Η γλώσσα μεταφέρει νόημα, ιστορία, ήθος και χάρη.

Είναι πολύ σημαντικό να μπορείς να εκφράζεις με τη γλώσσα σου όλες τις σκέψεις σου. Δυστυχώς οι Νεοέλληνες δεν διαβάζουν και γι’ αυτό η γλώσσα τους είναι πολύ φτωχή. Οι νέοι μας πάσχουν από φοβερή λεξιπενία. Η πάλη με τη γλώσσα είναι άγνωστη ακόμη και σε ειδήμονες. Η τέλεια έκφραση θέλει βαθιά γνώση της γλώσσας, κρίση, λίχνισμα, μελέτη, ορθή επιλογή. Λόγια παχιά, στομφώδη, βερμπαλιστικά, βαρύγδουπα, δεν αγγίζουν τις καρδιές. Στα εξήντα μου χρόνια έγραψα και είπα πολλά. Δεν γκρινιάζω αν ήταν όλα καλά, προσπάθησα όμως να είναι σωστά ελληνικά. Αγαπώ τη γλώσσα μου. Δεν έμαθα άλλη γλώσσα. Δεν έμαθα ούτε γραφομηχανή ούτε ηλεκτρονικό υπολογιστή. Ήθελα να τη γράφω στη γλώσσα μου, να ορθογραφώ, να καθαρογράφω, να αγγίζω το μελάνι. Δεν μπορώ να πω ότι δεν αγαπώ να μιλώ και να γράφω. Έχω γράψει χιλιάδες χιλιάδων σελίδες. Αγαπώ πολύ τη γλώσσα μου την Ελληνίδα. Και μάλιστα την πολυτονική γλώσσα.

Η αγάπη στη γλώσσα είναι ιερή. Πιστεύω στη δύναμη της γλώσσας. Μπορεί να επηρεάζει, να κρίνει, να σχολιάζει, να νουθετεί θετικά και ωφέλιμα. Όσο ακόμη ζήσω, δεν θα πάψω να μιλώ και να γράφω. Όσο θα ’χω τα λογικά μου. Εμένα αυτή είναι η δουλειά μου. Μεροκαματιάρης του λόγου. Μην, παρακαλώ, παραποιείτε τη γλώσσα μας, μη τη νοθεύετε και μη τη λησμονάτε. Με τη γλώσσα δεν επικοινωνούμε απλά για να συνεννοηθούμε, αλλά ενώνουμε τις ψυχές μας. Χαίρομαι που μιλώ και γράφω. Συγχωρέστε με. Ευχαριστώ που με διαβάζετε και μου γράφετε. Η γλώσσα είναι σταυρός πολύτιμο φυλαχτό, βάλσαμο και αγιονέρι.

Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης, Θρησκεία και εκκλησία

Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης, Θρησκεία και εκκλησία

Αναδημοσίευση από http://aktines.blogspot.gr

Θρησκεία και εκκλησία

 

Γράφει ο μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης

 

Ο Χριστός δεν ίδρυσε μια ωραία θρησκεία ανάμεσα στις άλλες. Ίδρυσε τη μοναδική, αληθινή και σώσουζα εκκλησία. Από πολλών ετών η ορθόδοξη εκκλησία δέχθηκε πολλές συντονισμένες και οργανωμένες επιθέσεις και πολεμικές.

Αυτές τελικά την έβλαψαν ή την ωφέλησαν; Η χριστιανική θρησκεία είναι σύστημα ιδεών, αρχών και θεσμών. Η εκκλησία είναι θεοΐδρυτη, βασισμένη στο αίμα του Χριστού και των μαρτύρων. Συνήθως μιλώντας για χριστιανική θρησκεία απομακρυνόμεθα από την ουσία της εκκλησίας. Η ορθόδοξη εκκλησία δεν είναι έννοια, θεωρία, ιδεολογία και ηθικός στοχασμός. Εκκλησία είναι η ζωή του Χριστού η αληθινή.

Η εκκλησία μας ανακαινίζει, μεταμορφώνει, εμπνέει και αγιάζει τον άνθρωπο. Ο χριστιανισμός εξέπεσε σε σοβαρές αιρέσεις. Ο χριστιανισμός παρασύρθηκε από την υπερδραστηριότητα και κατάντησε ως παράρτημα του υπουργείου Κοινωνικής Πρόνοιας. Σήμερα καταξιώνεται μόνο για το πλούσιο φιλανθρωπικό του έργο, το οποίο κι αυτό ορισμένοι κατακρίνουν, για να μη βοηθούνται οι φτωχοί και να εξεγερθούν... Ο χριστιανισμός έμεινε μέγεθος γνώσεων, θεωριών, συστημάτων και αρχών. Η εκκλησία δεν ασχολείται όμως με αφηρημένες γενικότητες, ασάφειες και διανοητισμούς, αλλά με την ιερότητα και μοναδικότητα του ανεπανάληπτου ανθρωπίνου προσώπου. Η εκκλησία μας είναι αλληλοπεριχώρηση προσώπων, αλληλοσεβασμός ανθρώπων, κοινωνία αδελφών.

Η εκκλησία μιλά πάντοτε για πρόσωπα και όχι για άτομα. Ενδιαφέρει περισσότερο το ήθος και η πνευματικότητα. Η ατομικότητα κυρίως ασχολείται με έννοιες της βιολογικότητας και της οικονομίας. Όπως λέγει ο μακαριστός μητροπολίτης Κοζάνης Διονύσιος: «Πρόσωπον είναι ο Θεός, πρόσωπον είναι και ο άνθρωπος, διά τούτο και η μεταξύ κοινωνία είναι προσωπική». Η ακριβής αλήθεια της εκκλησίας δεν μπορεί να δικαιωθεί με λογικά και θεωρητικά επιχειρήματα, αλλά πραγματοποιείται στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Εκκλησία σημαίνει ζωντανή και ουσιαστική σχέση και κοινωνία προσώπων. Η εκκλησία χτυπιέται γιατί αντιστέκεται στην ισοπέδωση. Αυτό δεν μας κάνει τόσο εντύπωση, γιατί συμβαίνει από αιώνων. Ο Χριστός μακάρισε τους χτυπημένους και κυνηγημένους. Η μαρτυρία της ορθόδοξης εκκλησίας μας είναι γεγονός πως ολοκληρώνεται στη δίωξη, την κατηγορία, τον διωγμό και το μαρτύριο.

Μη θέλουμε μια εκκλησία επαναπαυόμενη στις δάφνες του ένδοξου παρελθόντος και κοιμώμενη μακάρια. Μη δίνουμε αφορμές. Μη χαϊδεύουμε αυτιά. Μη δικαιολογούμε τους ασεβείς, τους υβριστές, τους διώκτες και τους εκκλησιομάχους. Η δίωξη βέβαια δεν βλάπτει την εκκλησία, αλλά την ωφελεί και την οδηγεί σε ορθοστασία και εγρήγορση. Οι διώκτες είναι αξιολύπητοι και αξιοθρήνητοι. Η εκκλησία θα πρέπει να προβληματίζεται σοβαρά όταν είναι ανυπόμονη στους διάφορους διωγμούς. Την ώρα των διωγμών να είναι θερμά προσευχόμενη, αγόγγυστη και γαλήνια. Οι συνεχείς ανταπαντήσεις, τα κρατούμενα, οι αντεγκλήσεις, δεν ανήκουν στο ήθος της εκκλησίας. Με τον τρόπο αυτό με την ουράνια εκκλησία κάνουμε κοσμική θρησκεία. Ανίερες επιθέσεις αθέων δεν απαντώνται με κοσμικά επιχειρήματα, αλλά με τη μαρτυρία του Χριστού, που σιωπούσε, υπόμενε, σταυρωνόταν. Η εκκλησία είναι μαθημένη στους διωγμούς και δεν τους φοβάται. Η απολογητική γεννήθηκε στην επηρμένη και αγέρωχη Δύση, όπου η εκκλησία εξέπεσε σε θρησκεία. Η εκκλησία δεν είναι από τον κόσμο αυτό, γι’ αυτό τη μισεί ο κόσμος.

Μακεδονία, 16/09/2012

Αναρτήθηκε από Κατάνυξις Ιστολόγιο στις 9/19/2012 08:32:00 μ.μ.

Κυριακή της Απόκρεω

Πρωτ. Γεώργιος Μεταλληνός

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ
Ματθαίου κε' 31-46.

ΑΓΑΠΗ ΝΑΙ· ΑΛΛΑ ΠΟΙΑ ΑΓΑΠΗ;

«ἐφ' ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε»(Ματθ. κε' 40).

1. Η σημερινή ευαγγελική περικοπή έρχεται να μας υπενθυμίσει μια μεγάλη αλήθεια. Την περασμένη Κυριακή μίλησε το ιερό Ευαγγέλιο για την αγαθότη­τα του Θεού- Πατέρα, που περιμένει το πλάσμα του να επιστρέψει. Αυτό όμως δεν πρέπει να μας κάμει να ξεχάσουμε και την δικαιοσύνη Του. Ο Θεός δεν είναι μονάχα στοργικός Πατέρας. Είναι και δίκαιος Κριτής. «Οὔτε ὁ ἔλεος αὐτοῦ ἄκριτος, οὔτε ἡ κρίσης ἀνελεήμων» λέγει ο Μ. Βασίλειος. Θα κρίνει τον Κόσμο, μας λέγει το Ευαγγέλιο, και μάλιστα όχι αυθαίρετα, αλλά σύμφωνα με τα έργα μας. Μας φέρνει, λοιπόν, η σημερινή περικοπή ενώπιον του γεγονότος της κρίσε­ως. Και λέμε «γεγονότος», γιατί η παγκόσμια κρίση αποτελεί για την πίστη μας εσχατολογική βεβαιότητα και πραγματικότητα, που ομολογείται σ' αυτό το Σύμ­βολο μας ως εκκλησιαστική πίστη: «Και πάλιν ἐρχόμενον κρῖναι ζῶντας καί νεκρούς...».

Καλούμεθα, λοιπόν, σήμερα να συνειδητοποιή­σουμε τρία πράγματα. Πρώτον, ότι Κριτής μας θα είναι ο Ι. Χριστός, ως Θεός. Σωτήρ ο Χριστός αλλά και Κριτής. Αν την πρώτη φορά ήλθε ταπεινός στη γη, «ἵνα σώσῃ τόν κόσμον», τώρα θα έλθει «ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ», ίνα κρίνη τον κόσμον. Αυτός που έγινε για μας «κατάρα» πάνω στον Σταυρό, έχει κάθε δικαίωμα να μας κρίνει, αν αφήσαμε να μείνει μέσα μας και στην κοινωνία μας ανενέργητη η θυσία Του. Δεύτε­ρον θα κρίνει όχι μόνο τούς Χριστιανούς, ούτε μόνο τούς εθνικούς, όπως πίστευαν οι Εβραίοι για την κρί­ση του Θεού. Θα κρίνει όλους τούς ανθρώπους, χρι­στιανούς και μη, πιστούς και απίστους. Τρίτον βάση της κρίσεως, το κριτήριο, θα είναι η αγάπη. Η στάση μας δηλαδή απέναντι στους συνανθρώπους μας. Καθο­λική - παγκόσμια η κρίση, καθολικό - παγκόσμιο και το κριτήριο. Ο παγκόσμιος νόμος της ανθρωπιάς, στον όποιο συναντώνται όλοι, χριστιανοί και μη. Και όσοι εγνώρισαν τον Χριστό και όσοι δεν μπόρεσαν να τον γνωρίσουν και γι' αυτό έμειναν μακριά από το Ευαγγέλιό Του. Στο νόμο αυτό, δεν υπάρχει χώρος για προφάσεις και δικαιολογίες. Η πείνα, η δίψα, η γύ­μνια, η αρρώστια, η φυλακή βοούν, δεν μπορούν να μείνουν κρυφά, για να έχει το δικαίωμα να ισχυρισθεί κάποιος πώς δεν τα πρόσεξε... Δεν μπορεί να τ' αγνοή­σει κανείς, χωρίς προηγουμένως να παύσει να έχει συναισθήματα ανθρώπου, αν δεν έχει τελείως «αχρειώσει», εξαθλιώσει, την εικόνα του Θεού μέσα του.

2. Το συγκλονιστικό μεγαλείο και την φρικτότητα της ώρας της Κρίσεως ζωγραφίζουν με υπέροχα χρώ­ματα οι ύμνοι της ημέρας. «Ὦ, ποία ὥρα τότε! ὅταν... τίθωνται θρόνοι καί βίβλοι ἀνοίγωνται, καί πράξεις ἐ­λέγχωνται καί τά κρυπτά τοῦ σκότους δημοσιεύον­ται»! Είναι φρικτή και η απλή σκέψη της ώρας της κρίσεως, γιατί όχι μόνο υπενθυμίζει την ανετοιμότητά μας να εμφανισθούμε μπροστά στο βήμα του φοβερού Κριτού, αλλά και διότι αποκαλύπτει την τραγικότητα της ζωής μας, την οποία δαπανάμε μέσα σε έργα μα­ταιότητος, που δεν αντέχουν στο φως της αιωνιότητος. Δεν δικαιούμεθα ενώπιον του κριτού μας για όσα ο κόσμος θεωρεί μεγάλα και σπουδαία: γνώσεις, θέ­σεις, τίτλους, αξιώματα, πλούτο, δόξα. Αυτά όλα είναι δυνατό μάλιστα να οδηγήσουν στην καταδίκη μας.

Κρινόμεθα βάσει της έμπρακτης εφαρμογής της αγά­πης μας. Όχι ως άτομα δηλαδή, αλλά ως μέλη της αν­θρώπινης κοινωνίας. Ο θεός δεν έπλασε άτομα, αυτό­νομα και ανεξάρτητα. Μάς έπλασε, για να γίνουμε πρόσωπα και κοινωνία προσώπων. Και οι μεγαλύτε­ρες αρετές, αν μείνουν απλώς ατομικές, είναι μετοχές χωρίς αντίκρυσμα ενώπιον του Μεγάλου Κριτού. Για­τί δεν βρήκαν την πραγμάτωση τους μέσα στην αν­θρώπινη κοινωνία. Δεν καταξιώθηκαν σε διακονίες. Έτσι λ.χ. η γνώση είναι θεία ευλογία, όταν όμως θηρεύεται για χάρη του συνανθρώπου, για την διακονία του πλησίον. Το ίδιο και η εγκράτεια και η ευλάβεια, και η νηστεία και σύνολη η άσκησή μας. Αν όλα αυ­τά γίνονται για μια ατομική δικαίωση και όχι ως δια­κονία των αδελφών, των πλησίον, μας ελέγχει η φωνή του Θεού: «Ἔλεον θέλω καὶ οὐ θυσίαν» (Ματ. θ΄ 13)! Αγάπη θέλω και όχι την θρησκευτικότητα, που αποβλέπει στην αυτοέξαρση και την αυτοπροβολή. Πού βλέπει τον τύπο ως πεμπτουσία της ευσέβειας.

3. Ο κόσμος έχει μάθει να εξαγοράζει τα πάντα, ακόμη και τις συνειδήσεις. Στο χώρο όμως της πίστε­ως δεν ισχύει ο νόμος αυτός. Η ατομική ευσέβεια δεν μπορεί να εξασφαλίσει θέση στην βασιλεία του Θεού, αν δεν γίνει πρώτα εκκλησιαστική, αν δεν συνοδεύε­ται δηλαδή από τα έργα της αγάπης. Ο στίβος του χριστιανού είναι και η κοινωνία και όχι μόνο το «ταμιείον». Εις το ταμιείον του καταφεύγει ο Χριστια­νός για τον πνευματικό του ανεφοδιασμό. Ποτέ όμως δεν εξαντλείται η πολιτεία του στο στενό χώρο της α­τομικότητας του. Αν η πνευματικότητα μας είναι ορ­θή, θα οδηγεί σε ανιδιοτελή αγάπη. Ας το ακούσουμε μια για πάντα: Το επιχείρημα των γλυκανάλατων χρι­στιανών της ανευθυνότητος και του «λάθε βιώσας» δεν έχει καμμιά δύναμη: «Κύτταξε την ψυχή σου» δεν σημαίνει τίποτε περισσότερο από δειλία και υποχώ­ρηση, αν δεν συνοδεύεται και από το στίβο: «Πάλευσε για να φτιάξεις τη χριστιανική σου κοινωνία». Διαφορετικά είμασθε κατά λάθος ανάμεσα σε χριστια­νούς. Η θέση μας είναι κάπου στην Άπω Ανατολή, στη νέκρωση του νιρβάνα.

4. Αισθάνομαι όμως την ανάγκη να προλάβω στο σημείο αυτό μια απορία. Αν κρινόμασθε βάσει της έμπρακτης αγάπης μας, τότε που πηγαίνει η πίστη; Ποια σημασία έχει ο υπέρ της πίστεως και της καθαρότητος του δόγματος αγώνας; Αν δεν έχει διαστά­σεις αιώνιες, τότε γιατί να γίνεται;

Κατά την ώρα της κρίσεως η πίστη, και ως αφο­σίωση και ως διδασκαλία, δεν αποκλείεται, όπως πι­στεύουν εν πρώτοις πολλοί. Προϋποτίθεται. Κριτής μας είναι Ο ΧΡΙΣΤΟΣ. Μας σώζει η μας κατακρίνει η συμπεριφορά και στάση μας απέναντι του. Γιατί μας διευκρινίζει ότι στο πρόσωπο Του αναφέρεται κάθε πράξη μας προς τον συνάνθρωπό μας, καλή ή κακή. Ηθικά αδιάφορες πράξεις δεν υπάρχουν. Αν τονίζει σαν κριτήριο την αγάπη, δεν σημαίνει πώς θέλει ν' αποκλείσει την πίστη. Θέλει να προλάβει ακριβώς την καταδίκη της πίστεως εκ μέρους μας σ' ένα σύνολο θεωρητικών αληθειών χωρίς ανταπόκριση και εφαρ­μογή στη ζωή μας. Όπως ο κεκηρυγμένος άθεος και ο συνειδητός αρνητής της πίστεως μεταφράζει την α­θεΐα και απιστία του σε αντίθεα έργα, έτσι και ο πιστός πρέπει να κάμει την πίστη του κινητήρια δύναμη της ζωής του. Γιατί «ἡ πίστις χωρὶς τῶν ἔργων» (Ιακ. β΄ 20) της α­γάπης, είναι νεκρά. Δεν αποκλείει, λοιπόν, την πίστη, αφού αυτή είναι η προϋπόθεση του ορθού βίου και της σωτηρίας. Αλλά και κάτι περισσότερο. Όχι μόνο «ὁ μή πιστεύσας» (εις τον Χριστό) δεν σώζεται, αλλά και ο μη ορθώς πιστεύσας. Ο Θεός δεν είναι μόνο α­γάπη, είναι και αλήθεια (Ιωαν. ιδ' 6· Α' Ιωαν. δ' 8· δ' 16· ε' 6) και μάλιστα Αυτοαλήθεια. Όποιος προδίδει την αλήθεια προδίδει και την αγάπη. Η αγάπη του Χριστού «συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ» (Α΄ Κορ. ιγ΄ 6) συζεί δηλαδή και συνευδοκιμεί με την αλήθεια, δεν υπάρχει χωρίς αυ­τήν. Να λοιπόν πώς καταξιώνεται ο αγώνας για την καθαρότητα του δόγματος. Γιατί είναι αγώνας για την αγάπη, είναι η μεγαλύτερη εκκλησιαστική διακονία. Είναι αγώνας πρώτιστα κοινωνικός, γιατί γίνεται χά­ριν του Λαού του Θεού, για να μείνει ανεπηρέαστος α­πό την πλάνη, που είναι πραγματική αυτοκτονία.

Αδελφοί μου!

Όταν ο Χριστός μας ανέφερε την παραβολή της Κρίσεως, οι λόγοι του μπορούσαν να νοηθούν όχι μό­νο σε συνάρτηση προς τούς συγχρόνους του, αλλά και προς όσους έζησαν πριν απ' Αυτόν. Όσοι δεν γνώρισαν τον Χριστό, μπορούν να έχουν λόγους να κριθούν μόνον για την αγάπη τους, μολονότι αγάπη χωρίς πίστη στον Θεό δεν είναι ποτέ δυνατόν να υπάρχει. Όποιος ειλικρινά ασκεί την αγάπη «δέχεται» τον Θεό, έστω και αν τον αγνοεί. Ο άπιστος δεν δύνα­ται να έχει παρά μόνο φαινομενικά αγάπη. Και μόνο εκεί, που υπάρχει βάπτισμα και «άγιο Πνεύμα», είναι δυνατό να υπάρξει «τελεία αγάπη», αγάπη χριστιανι­κή.

Το ζήτημα όμως πρέπει, νομίζω, να τεθεί κατ' άλ­λο τρόπο. Όταν εμείς σήμερα ακούμε την παραβολή, δύο χιλιάδες χρόνια μετά την σάρκωση του Υιού του Θεού, πώς είναι δυνατόν να χωρίσουμε από την αγά­πη μας την (ορθή) πίστη; Το Ευαγγέλιο λέγει καθαρά: «ὁ… μὴ πιστεύων ἤδη κέκριται, ὅτι μὴ πεπίστευκεν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ μονογενοῦς υἱοῦ τοῦ Θεοῦ» (Ίωαν. γ' 18). Μετά την ένσαρκη δηλαδή οικονομία η κρίση εί­ναι συνέπεια της στάσης κάθε ανθρώπου έναντι του Χρίστου. Κριτήριο μένει η αγάπη. Αγάπη όμως που προϋποθέτει την εις Χριστόν πίστη. Γιατί αυτή είναι η μόνη αληθινή. Αυτή μονάχα δικαιώνει και σώζει...

ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΈΡΟΥ
ΓΕΩΡΓΙΟΥ Δ. ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΥΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ«Κηρύγματικές σκέψεις στα ευαγγελικά αναγνώσματα»
Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη"
Θεσσαλονίκη
τηλ. 2310 212659

ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ - ΝΑΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ

ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ - ΝΑΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ

   Η Ιερουσαλήμ ή αλλιώς Αγία Πόλη είναι ένα θρησκευτικό κέντρο λατρείας τόσο για τους ορθοδόξους όσο και για τους ιουδαίους αλλά και τους μουσουλμάνους. Κάθε μια από αυτές τις μονοθεϊστικές θρησκείες έχει το κέντρο λατρείας της. Για τους ορθοδόξους είναι ο Ναός της Αναστάσεως, για τους Ιουδαίους Το Τείχος Των Δακρύων και για τους μουσουλμάνους το Τέμενος Του Ομάρ και του Έλ-Άκσα. Η Αγία αυτή Πόλη ήταν η πρωτεύουσα της Βασιλείας του Δαβίδ  όπου ο υιός του  Σολομών έκτισε τον Ναό του Σολομώντα ο οποίος ναός καταστράφηκε το 586 από τους Βαβυλωνίους. Ο Ναός  ξανακτίσθηκε από τον Ηρώδη αλλά καταστράφηκε το 70 μ.χ από τον αυτοκράτορα Τίτο. Όλος ο στολισμός της Ιερουσαλήμ οφείλετε στον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο και την μητέρα του Αγία Ελένη όπου από τον 4 αιώνα και μετά μετέτρεψαν τα Ιεροσόλυμα σε κέντρο του Χριστιανισμού φτιάχνοντας ναούς και δίδοντας την αξία που έπρεπε σε σημεία τα οποία είναι σημαντικά για τον Χριστιανισμό.

Ναός Της Αναστάσεως

Ναός Της Αναστάσεως - Πανάγιος Τάφος

    Ο Πανάγιος Τάφος βρίσκεται στο δυτικό σημείο της Παλιάς Πόλης της Ιερουσαλήμ κοντά στο Ελληνικό Πατριαρχείο Ιεροσολύμων και είναι ένα πανχριστιανικό μνημείο στο οποίο υπάρχουν πολλά παρεκκλήσια στα οποία έχουν δικαιοδοσία το ελληνικό ορθόδοξο πατριαρχείο ,οι Φραγκισκανοί μοναχοί  και το Αρμενικό Πατριαρχείο ενώ δικαίωμα προσευχής έχουν οι Κόπτες και οι Συριανοι .Ο Ναός βρίσκεται σ ένα σημείο της πόλης στο οποίο δεν ξεχωρίζει εύκολα λόγω των πυκνών κτισμάτων που έχει δίπλα του. Η είσοδος είναι έργο των Σταυροφόρων ,ενώ τα άλλα τμήματα του Ναού είναι από την Εποχή της Αγίας Ελένης και την εποχή του Κωνσταντίνου του Μονομάχου.

   Ο Χριστός Σταυρώθηκε έξω από τα τείχη της πόλης η οποία καταστράφηκε από τους ρωμαίους το 70 μ.χ  , όμως στα σχέδια της Νέας πόλης που έκανε ο αυτοκράτορας Αδριανός συμπεριέλαβε και τα σημεία μαρτυρίου του Χριστού όπου έχτισε Ρωμαϊκούς Ναούς τους οποίους αργότερα τον 4 αιώνα με την θριάμβευση του χριστιανισμού κατέστρεψε η Αγία Ελένη για να φτιάξει τον ναό της Αναστάσεως  στα σημεία του μαρτυρίου του χριστού.

Τα Προσκυνήματα Του Ναού Της Αναστάσεως

   1.  Μετά την είσοδο σας στον Ναό θα δείτε μπροστά σας το σημείο της Αποκαθηλώσεως ,δηλαδή το σημείο όπου ο Ιωσήφ ετοίμασε το Σώμα του Χριστού για την Ταφή.

Αγία Αποκαθήλωση

       2.  Στα αριστερά από το σημείο της Αποκαθήλωσης βρίσκετε ο χώρος όπου έστεκαν οι γυναίκες και ο Άγιος Ιωάννης και έβλεπαν την Σταύρωση του Χριστού.

  

        

        3 .Ο Γολγοθάς ,το σημείο όπου έγινε η Σταύρωση .

ο Φρικτός Γολγοθάς

      4. O Πανάγιος Τάφος ο οποίος έχει ένα προθάλαμο ο οποίος οδηγεί στον λαξευτό Τάφο του Χριστού ο οποίος είναι σκεπασμένος με μάρμαρο.

Το Ιερό κουβούκλιο του Παναγίου Τάφου μέσα στον οποίο φιλοξενήθηκε το Σώμα του Κυρίου

Προθάλαμος Τάφου - Κομμάτι από το λίθο που σφράγισε το Μνημείο.

          5.  Πίσω από το κουβούκλιο του Παναγίου Τάφου υπάρχει ένας χώρος όπου υπάρχει ένα προσκυνητάρι, αριστερά του προσκυνηταριού υπάρχει είσοδος όπου οδηγεί σ ένα σκοτεινό χώρο όπου βρίσκεται ο λαξευτός τάφος του Δικαίου Ιωσήφ.

      6. Η Κολώνα του Δαρμού η οποία βρίσκεται σε Λατινικό παρεκκλήσι στην οποία λέγεται ότι φραγγέλωσαν τον Χριστό.

      7.  Ο Κήπος του Μη μου άπτου, ένα προσκύνημα το οποίο δεν είναι στα χέρια των ορθοδόξων και είναι το σημείο όπου ο Χριστός μετά την Ανάσταση εμφανίστηκε στην Μαρία την Μαγδαληνή και της είπε Μη μου άπτου.

Μη μου άπτου

Ναός της Αναστάσεως

8.   Δίπλα από τον Κήπο του Μη μου άπτου βρίσκεται η Φυλακή του Χριστού και το παρεκκλήσιο των κλαπών, όπου είναι το σημείο εκείνο που φυλάκισαν τον Χριστό προσωρινά και και του έσφιξαν τα πόδια σε δυο οπές.

       9. Το παρεκκλήσιο του Εκατόνταρχου Λογγίνου είναι το σημείο όπου ο Ρωμαίος Αξιωματικός εξετέλεσε την σταυρική ποινή και αφού πίστεψε στον Χριστό μαρτύρησε.

       10.  Δίπλα είναι το παρεκκλήσιο Διαμερίσαντο εκεί που οι στρατιώτες διαμερίσανε τα ιμάτια του Χριστού.

       11.Δίπλα από τα παρεκκλήσια και κατεβαίνοντας τα σκαλιά οδηγήστε σ ένα παρεκκλήσι το οποίο στα δεξιά του έχει άλλη μια σκάλα η οποία οδηγά στο σημείο που βρέθηκε ο Σταυρός του Χριστού, τα καρφιά και οι σταυροί  των ληστών  ενώ θα δείτε και το σημείο όπου ήταν το μπαλκόνι που στεκόταν η Αγία Ελένη και επέβλεπε τις εργασίες.

Το μπαλκόνι της Αγίας Ελένης

    12. Το παρεκκλήσι της Φραγγέλωσης όπου κάτω από την Αγία Τράπεζα όπως θα παρατηρήσετε και στην φωτογραφία υπάρχει τεμάχιο από την κολώνα στην οποία λέγετε φραγγέλωσαν τον Χριστό και του έβαλαν το Ακάνθινο Στεφάνι.

      13. Το παρεκκλήσι του Αδάμ. το οποίο βρίσκεται κάτω από τον Γολγοθά και είναι το σημείο που μπήκε ο Σταυρός που Σταυρώθηκε ο Χριστός, το οποίο σημείο είναι ο τόπος  Ταφής  του κρανίου του Αδάμ και γι αυτό το ονομάζουμε και Κρανίου τόπος.

Το παρεκκλήσι του Αδάμ

      14. Το παρεκκλήσι των 40 μαρτύρων.

      15. Το παρεκκλήσι των Μυροφόρων.

      16.Το παρεκκλήσι του Αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου.