Ο π. Ευσέβιος διδάσκει για την ταπείνωση και τον πνευματικό αγώνα

Είναι αλήθεια ότι το γραπτό φανερώνει τον άνθρωπο. Κλασσικά είναι διατυπωμένο στο απόσπασμα που ακολουθεί ότι «το ύφος είναι ο άνθρωπος».
«Σχεδόν γαρ εικόνα έκαστος της εαυτού ψυχής γράφει την επιστολήν· και έστι μεν και εξ άλλου λόγου παντός ιδείν το ήθος του γράφοντος, εξ ουδενός δ’ ούτως ως επιστολής» (Δημήτριος, Περί Ερμηνείας, Επιστολογράφοι Έλλην. σελ. 12).
Γι’ αυτό χαιρόμαστε την ομορφιά της αρετής στα κείμενα των Πατέρων της Εκκλησίας, και στα γράμματα ευλαβικών ψυχών αισθανόμαστε τη χάρη του Θεού να προσεγγίζει τις ψυχές μας. Διότι το γράμμα, η επιστολή, έχει μια αμεσότητα επικοινωνίας με την ψυχή του παραλήπτη και το θέμα του. Δε χάνεται στη γενικότητα ενός λόγου. Μεταγγίζει τη ζεστασιά, την αγάπη, το ενδιαφέρον, αλλά και μεταδίδει από τους δικούς του θησαυρούς, που προσφέρει αυτός που γράφει το γράμμα, σ’ αυτόν που το δέχεται. Είναι μεγάλο πράγμα, όταν π.χ. θλίβεσαι, να πάρεις σε γράμμα από τον πνευματικό σου πατέρα αυτή τη συμβουλή:

«Καθ’ όσον δε αφορά στη λύπη, την οποία αισθάνεσθε για τις πνευματικές ατέλειες και ασθένειες, αυτό μόνο σάς λέμε, ότι η λύπη αυτή έχει όρια, τα οποία όταν τα υπερβαίνει κανείς δεν ευαρεστεί στο Θεό, αλλά και αντίθετα αμαρτάνει…».

Ευσέβιος

(Αθήνα, 12 Μαρτίου 1911)

Με τη σοφή και φιλάνθρωπη αυτή συμβουλή μπαίνουμε στην επιστολογραφία του π. Ευσεβίου Ματθοπούλου, για να κορφολογήσουμε λίγα από τα πνευματικά άνθη της ψυχής της σεβασμίας αυτής Μορφής, που κάλυψε με την ταπεινοφροσύνη του και τον ιεραποστολικό ζήλο το τέλος του ΙΘ΄ αιώνος και τις αρχές του Κ΄ τον πνευματικό αγρό της Εκκλησίας μας.
Τα θέματα στα οποία αναφέρονται οι επιστολές είναι πνευματικής φύσεως, απαντούν σε ερωτήματα ή και σε πνευματικές ανάγκες Χριστιανών, που ζητούσαν από τον Πνευματικό τους Πατέρα ενίσχυση, συμβουλή, καθοδήγηση.
Γράφει ο π. Ευσέβιος:

«Αγαπητέ μοι αδελφέ…
…Κάθε αποθάρρυνση είναι από τον Πονηρό. Σε κάθε τυχόν απροσεξία και ενοχή απαιτείται μετάνοια και αίτηση του ελέους του Θεού και μαζί με αυτή πεποίθησις τέλεια εις την από Θεού συγχώρηση και εξακολούθηση του κατά του Πονηρού αγώνα, σαν να μη μεσολάβησε ενοχή…».

Απόσταγμα πατερικής σοφίας οι συμβουλές του, αλλά και πείρας πολλής.

«…αι θλίψεις είναι εκείναι, αίτινες θα παραστήσουν τον άνθρωπον καθαρόν ενώπιον του θεού… Πάντες οι άγιοι διά μέσου των θλίψεων διήλθον… άνευ αυτών βασιλείαν Θεού δεν βλέπει ο άνθρωπος. Όταν ο άνθρωπος έχη θλίψεις και υπομένη, έχει τον Θεόν τότε μαζί του…».

Εκεί όπου ο π. Ευσέβιος είναι άφθαστος, είναι η επιμονή του στο μεγάλο αγώνισμα της ταπείνωσης. Όσα γράφει γι’ αυτήν είναι η καρδιά της διδασκαλίας του που δικαιολογεί το χαρακτηρισμό του: Διδάσκαλος της ταπεινοφροσύνης.

«…εκείνο… το οποίον πρέπει να κρατής σφικτά εις την ψυχήν σου διά να μη σου φύγη ποτέ και απολεσθής, είνε η ταπεινοφροσύνη, ήτοι η συναίσθησις της αναξιότητος και ουτιδανότητος του ανθρώπου, άνευ της οποίας συναισθήσεως χάρις Θεού δεν ενοικεί εν τη ψυχή… και αν έχη ενοικήσει, όταν φύγη η ταπεινοφροσύνη από την ψυχήν, μαζί με αυτήν θα φύγη και η χάρις του Θεού, διότι δεν ημπορεί να σταθή όπου δεν είναι η ταπεινοφροσύνη…».

Ως φάρμακο υπέρ της ταπεινοφροσύνης και της αγνότητος προσφέρει ο ταπεινός Γέροντας την ακόλουθη συμβουλή.

«…να μη κατακρίνης ποτέ και καταδικάσης εν τη ψυχή σου κανένα άνθρωπον διά παν αμάρτημα, και πολύ περισσότερον μη μεμφθής ποτέ εν τη ψυχή σου κανένα δι’ ανήθικον αμάρτημα. Διότι τούτο είνε υπερηφάνεια, και την υπερηφάνειαν πατάσσει ο Θεός διά της αφαιρέσεως της Χάριτός του, οπότε ο άνθρωπος πίπτει εις τα ίδια ή και εις χειρότερα από εκείνα, τα οποία κατέκρινε…».

Η υψηλοφροσύνη και υπερηφάνεια ου μόνον αυτή καθ’ εαυτήν είναι το μέγιστον των κακών εις τον άνθρωπον, αλλά γίνεται αιτία, ίνα και την ηθικήν του απολέση ο άνθρωπος, διότι απώλεσε προηγουμένως την ταπεινοφροσύνην… ήτις συγκρατεί αυτόν…».
Η επόμενη παράγραφος δεν ξαφνιάζει όσους έχουν αποδυθεί στον αγώνα της ιεραποστολικής εργασίας. Εντυπωσιάζει όμως καθένα εργάτη του Ευαγγελίου.

«Εισχωρεί… η οίησις και υψηλοφροσύνη ως επί το πλείστον εις τα πρόσωπα εκείνα, τα οποία εργάζονται μεν τα έργα της αρετής, αλλά δεν έχουν προσοχήν εις τα ιδίας αυτών αμαρτίας, ατελείας και ελαττώματα και μάλιστα όταν τας αρετάς, τας οποίας εκτελούν, ή τα καλά τα οποία ενεργούν, τα αποδίδουν ουχί εις την χάριν και την βοήθειαν του Θεού, παράς εις την ιδίαν των ικανότητα, μη αναγνωρίζοντες ότι πάσαν ικανότητα και παν φυσικόν προτέρημα, όπερ έχουν, τους το ενεπιστεύθη ο Θεός και είναι υπεύθυνοι ενώπιον του Κυρίου και θέλουσι δώσει λόγον δι’ αυτό, εάν δεν το μεταχειρισθώσι συμφώνως προς το θέλημά Του».

Να σταθούμε λίγο στη χρυσή τομή του τέλους της περικοπής: Προσοχή ναι, φόβος μήπως ο αγωνιστής πέσει με «τα δεξιά του Σατανά» τεχνάσματα. Όμως φυγή από τον αγώνα ποτέ. Είμαστε υπεύθυνοι για τα φυσικά προτερήματα που μας έχει δώσει ο Θεός και θα λογοδοτήσουμε για τα τάλαντα τα οποία μας «ενεπιστεύθη».

Ο γέροντας Ευσέβιος Ματθόπουλος (1859-1929), ιδρυτής της Αδελφότητος Θεολόγων "Η Ζωή"

Όσοι γνώρισαν τον π. Ευσέβιο «εν ζωή» έχουν να λένε ότι ήταν ο πνευματικός οδηγός του μέτρου. Δεν είχε ακρότητες, δεν απαιτούσε υπερβολές. Δεν τρομοκρατούσε τις ψυχές με «φορτία βαρέα και δυσβάστακτα». Δεν έδενε ποτέ με τον εαυτό του τους Χριστιανούς που καθοδηγούσε. Αλλά ήταν συμπαθή, πράος, φιλόστοργος, Χριστοκεντρικός. Άκαμπτος ήταν μονάχα στο θέμα του εγωισμού. Γι’ αυτό και το έργο του καρποφόρησε και το πνεύμα του έδωσε νέα πνοή στης Ελλάδος την πνευματική αναγέννηση.
Πόση χάρη και ανακούφιση και ενίσχυση στον καθημερινό αγώνα δεν πηγάζει από τη στοργική παρακολούθηση που εκφράζει η επόμενη περικοπή:

«Ο Θεός σε έχει πλάσμα του, και διά της πίστεως, ήν έχεις προς Αυτόν, και της θελήσεως, ήν έχεις, ίνα μορφωθής κατά το θέλημά του, σε έχει τέκνον Του, και μετά πολλής της φιλοστοργίας προνοεί πάντοτε και φροντίζει περί σου, ίνα σε μορφώση και τελειοποιήση και σου παρέχει όλα τα μέσα όσα είναι ικανά να σε διατηρούν εις την ζωήν και πάντα τα μέσα και πάσας τας περιστάσεις, όσαι χρειάζονται διά την αναγέννησιν και ύψωσιν της ψυχής σου, και σε προφυλάττει από όλους τους κινδύνους και από τας επιβουλάς και μεθοδείας του αδιαλείπτως πολεμούντος διαφοροτρόπως τον άνθρωπον ανθρωποκτόνου Διαβόλου, και συ λέγεις ότι ο Θεός είναι μακράν σου;».

Ας προσθέσουμε και αυτό το λόγο του:

«Απαιτείται… θάρρος εις τον αγώνα της αρετής και το θάρρος αυτό και η ελπίς της μορφώσεως του ανθρώπου στηρίζεται επί της δυνάμεως και της βοηθείας του Θεού και όχι εις την αδυναμίαν του ανθρώπου».

Ο π. Ευσέβιος μάς δίνει την ταυτότητά του μέσα από τις λίγες απλές επιστολές του προς τους ανθρώπους που πνευματικά καθοδηγούσε, τους οποίους ονόμαζε αδελφούς του και υπέγραφε: ο ημέτερος Ευσέβιος. Μια ταυτότητα αγιότητος, σεμνότητος και αγιοπνευματικής αρχοντιάς.

Η μελέτη της Αγίας Γραφής διώχνει τη λύπη

Ευχάριστο είναι το λιβάδι και ο κήπος, αλλά πολύ πιο ευχάριστη είναι η ανάγνωση των θείων Γραφών.

• Γιατί εκεί υπάρχουν άνθη που μαραίνονται, ενώ εδώ νοήματα που πάντοτε είναι ακμαία. 
• Εκεί ζέφυρος που φυσάει, ενώ εδώ η αύρα του Αγίου Πνεύματος. 
• Εκεί τα αγκάθια που περιτειχίζουν, ενώ εδώ η πρόνοια του Θεού που ασφαλίζει.
• Εκεί τζιτζίκια που τραγουδούν, ενώ εδώ οι προφήτες που κελαηδούν.
• Εκεί τέρψη από την εμφάνιση, ενώ εδώ ωφέλεια από την ανάγνωση.
• Ο κήπος βρίσκεται σε έναν τόπο, ενώ οι Γραφές σε όλα τα μέρη της οικουμένης.
• Ο κήπος υποτάσσεται στις ανάγκες των καιρών, ενώ οι Γραφές και μέσα στο χειμώνα και μέσα στο καλοκαίρι έχουν πολλά φύλλα και είναι γεμάτες καρπούς.

Ας προσέχουμε λοιπόν στην ανάγνωση των Γραφών, γιατί εάν προσέχεις στην Γραφή, σου ξεριζώνει τη λύπη, σου φυτεύει την ευχαρίστηση, αναιρεί την κακία, ριζώνει την αρετή, δεν αφήνει μέσα στην αναταραχή των πραγμάτων να παθαίνεις όπως οι ναυτικοί στην τρικυμία. Η θάλασσα μαίνεται, αλλά εσύ πλέεις με γαλήνη, γιατί έχεις κυβερνήτη την ανάγνωση των Γραφών, επειδή αυτό το σκοινί δεν το σπάζει η δοκιμασία των περιστάσεων.

Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου, Προς Ευτρόπιον Β΄ επιστολή

Μπορείτε να ενημερώνεστε άμεσα για νέες δημοσιεύσεις στον ιστοχώρο με τη ροή RSS άρθρων.

Τα αίτια της ψυχικής ταραχής και πώς να τα αντιμετωπίζουμε

Η ζωή μας είναι γεμάτη από αγωνία
Η ζωή μας είναι γεμάτη από ταραχή και σύγχυση και ο βίος μας είναι φορτωμένος από πολλούς θορύβους και ακαταστασίες. Πλούσιοι και φτωχοί ταλαιπωρούνται το ίδιο, πολλές φορές μάλιστα ο πλούσιος περισσότερο από το φτωχό. Στεναχωριέται επίσης και ο άρχοντας και ο αρχόμενος, και ο πολύτεκνος πατέρας και εκείνος που δεν έχει κανένα παιδί. Η ταραχή και η στενοχώρια δεν οφείλονται στην ξαφνική αλλαγή των καταστάσεων, αλλά σε μας τους ίδιους και στις ιδέες μας. Όταν αυτές είναι ορθές και σωστές, κι αν ακόμη ξεσηκώνονται από παντού τρικυμίες, εμείς θα έχουμε συνεχώς ψυχική γαλήνη και ηρεμία.
Η πραγματική ταραχή και η πνευματική ακαταστασία δεν οφείλονται στη φορά των πραγμάτων αλλά στη σκέψη και στις ιδέες μας, που είναι έτσι τοποθετημένες μέσα στην ψυχή μας. Όπως ακριβώς και το μάτι που νοσεί βλέπει σκοτάδι, ακόμη και στο ολοφώτεινο μεσημέρι. Αυτό που ευθύνεται είναι η αστάθεια στην πίστη ή, ας το πω διαφορετικά, η ολιγοπιστία. Ας αναθέσουμε λοιπόν όλα τα προβλήματά μας στον Θεό, πιστεύοντας ότι τίποτε δεν είναι δικό μας. Μην κάνουμε τίποτα που να αποβλέπει στη δόξα των ανθρώπων, αλλά μόνο ό,τι είναι ευάρεστο και ευχάριστο στον Θεό.
Οι ευλογίες που παίρνουμε από τα ιερά προσκυνήματα
Γι’αυτό ο Θεός μας άφησε τα σώματα των αγίων, έτσι ώστε, όταν ο βαρύς όγκος των προβλημάτων και το πλήθος των βιοτικών φροντίδων σκοτίσουν τη σκέψη μας εξαιτίας της μέριμνας για πολλά πράγματα -και υπάρχουν άπειρα τέτοια-, αφού αφήσουμε το σπίτι μας, να βγούμε έξω από την πόλη και αφού απομακρυνθούμε από τους θορύβους, να επισκεφθούμε τον τάφο κάποιου μάρτυρα ή τον ιερό τόπο όπου υπάρχουν τα ιερά λείψανά του, να απολαύσουμε την αύρα εκείνη την πνευματική, να λησμονήσουμε τις πολλές ασχολίες, να χαρούμε την ησυχία, να επικοινωνήσουμε με τους αγίους, να παρακαλέσουμε για τη σωτηρία μας τον Θεό, που τους κάλεσε στους πνευματικούς αγώνες, να αναπέμψουμε πολλές θερμές προσευχές, και ανανεωμένοι και χαρούμενοι να ξαναγυρίσουμε στα σπίτια μας.
Οι τάφοι των αγίων και οι ιεροί τόποι δεν είναι τίποτε άλλο παρά λιμάνια ασφαλισμένα, πηγές πνευματικών διδαγμάτων και ανεξάντλητοι θησαυροί πνευματικού πλούτου που κανείς δεν μπορεί να αχρηστέψει. Και όπως τα λιμάνια, όταν υποδέχονται τα ταλαιπωρημένα από τα πολλά κύματα πλοία, τα ασφαλίζουν από κάθε κίνδυνο, έτσι ακριβώς και οι τάφοι των αγίων ή τα λείψανά τους, αφού υποδεχθούν τις βασανισμένες και εξαντλημένες από τα προβλήματα της ζωής ψυχές μας, χαρίζουν σ’αυτές μεγάλη γαλήνη και ασφάλεια.
Και όπως οι πηγές με τα κρύα νερά αναζωογονούν τα κουρασμένα και φλογισμένα σώματα, έτσι ακριβώς και οι τάφοι των μαρτύρων δροσίζουν τις ψυχές, που φλέγονται από τα βρώμικα πάθη και με μόνη τη θέα τους σβήνουν τις αισχρές επιθυμίες και το φθόνο που λειώνει τον άνθρωπο, και το θυμό που εξάπτει και οτιδήποτε άλλο μας κουράζει και μας ταλαιπωρεί.

Απόσπασμα από το βιβλίο:
“Ο Ιερός Χρυσόστομος Θεολογεί, Συμβουλεύει, Παιδαγωγεί και Διδάσκει”

Μπορείτε να ενημερώνεστε άμεσα για νέες δημοσιεύσεις στον ιστοχώρο με τη ροή RSS άρθρων.

Θέλω να είμαι αγνός

Η σημασία της αγνότητας

• Αγνός δε θεωρείται εκείνος που φύλαξε αρρύπωτο το πήλινο σώμα του, αλλά εκείνος, που υπέταξε τα σωματικά μέλη στην ψυχή είναι ο τελείως αγνός.
• Όσο άφθαρτος και ασώματος είναι ο Κύριος, τόσο ευφραίνεται με την αγνότητα και αφθαρσία του σώματός μας. Αντίθετα οι δαίμονες με κανένα άλλο δε χαίρονται τόσο, όσο με τη δυσωδία της πορνείας, και με κανένα άλλο πάθος, όσο με το μολυσμό του σώματος.
• Νομίζω πώς κανείς δεν μπορεί να λέγεται πραγματικά άγιος, αν δεν μεταποιήσει το χώμα αυτό, δηλαδή τη σάρκα, σε αγιασμένο χώμα – εάν βέβαια είναι κατορθωτή αυτή η μεταβολή.
• Τόσο υψηλός και τόσο μεγάλος είναι ο έπαινος της αγνείας, ώστε μερικοί από τους Πατέρες να τολμήσουν να την ονομάσουν απάθεια.
• Αν δεις τον εαυτό σου να υποσκελίζεται ιδιαιτέρα από κάποιο πάθος, οπλίσου προ πάντων εναντίον αυτού του πάθους μόνο, και μάλιστα αν πρόκειται για τον εμφύλιο εχθρό, δηλαδή τη σάρκα. Γιατί αν δεν υποταχτεί αυτός ο εχθρός, καθόλου δεν ωφελούμαστε από τις άλλες νίκες μας.

Φωτογραφία: lastbeats

Να μην έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας

• Κανείς από όσους άσκησαν την αγνεία ας μη θεωρεί δικό του κατόρθωμα την απόκτησή της. Διότι το να νικήσει κανείς τη φύση του είναι από τα ανέλπιστα. Όπου πραγματοποιήθηκε ήττα της φύσεως, εκεί φανερώθηκε η παρουσία του υπερφυσικού. Διότι χωρίς καμιά αντιλογία το κατώτερο καταργείται από το ανώτερο.
• Η αλεπού υποκρίνεται πως κοιμάται. Ο δαίμονας δε και το σώμα υποκρίνονται σωφροσύνη. Και η μεν αλεπού, για να εξαπατήσει την κότα. Ο δαίμονας, για να καταστρέψει την ψυχή.
• Μην εμπιστευθείς στη ζωή σου το πήλινο σώμα, και μην ξεθαρρέψεις μαζί του, μέχρις ότου συναντήσεις το Χριστό.
• Μην προσπαθείς με εύλογα επιχειρήματα και αντιρρήσεις να αποκρούσεις το δαίμονα της πορνείας, διότι εκείνος έχει με το μέρος του τις ευλογοφανείς προφάσεις, αφού μας πολεμά με σύμμαχο τη φύση μας.
• Ανάθεσε στον Κύριο την ασθένεια της φύσης σου, αναγνωρίζοντας πλήρως τη δική σου αδυναμία, και τότε θα λάβεις το χάρισμα της σωφροσύνης, χωρίς να το καταλάβεις.

Οι συνέπειες της αμαρτίας

• Σ’ εκείνους που είναι έκδοτοι στις ηδονές παρατηρείται, όπως μου διηγήθηκε κάποιος απ’ αυτούς που τα δοκίμασε, μία αίσθηση έρωτος σωμάτων κα ένα πνεύμα γεμάτο αναίδεια και απανθρωπιά θρονιασμένο αισθητά στην καρδιά. Αυτό το πνεύμα προξενεί στον πολεμούμενο άνθρωπο πόνο στην καρδιά που τον καίει σαν φλογερό καμίνι. Τον κάνει επίσης να μη φοβάται το Θεό, να μη λογαριάζει καθόλου τη μνήμη της κολάσεως, να σιχαίνεται την προσευχή. Τον κάνει εκτός εαυτού και έξω φρενών, μεθυσμένο συνεχώς από την επιθυμία! Και αν ο Θεός δεν συντόμευε το χρόνο της κυριαρχίας του, δε θα σωζόταν καμιά ψυχή.
• Όσοι δεν δοκίμασαν τον πόλεμο που προανέφερα είναι μακάριοι. Ας παρακαλούμε ώστε να σωθούμε για πάντα από τη δοκιμή του, διότι εκείνοι που γλίστρησαν μέσα σ’ αυτό το βόθρο, πέφτουν πολύ μακριά από όσους ανεβαίνουν και κατεβαίνουν την ουρανόδρομη κλίμακα και για να σηκωθούν έχουν ανάγκη από πολλούς ιδρώτες και αυστηρότατη νηστεία.
• Ελεεινός όποιος πέφτει. Ελεεινότερος όμως όποιος παρασύρει και άλλον στην πτώση. Διότι και των δύο πτώσεων την ενοχή και την εφάμαρτη ηδονή, τα παίρνει επάνω του.
• Tο ψάρι φεύγει γρήγορα μακριά από το αγκίστρι, και η φιλήδονη ψυχή αποστρέφεται υπερβολικά την ησυχία.
• Η πορνεία καυχιέται ότι έχει μητέρα την αγάπη. Την εξωτερική πύρωση της σαρκός την γεννά με την περιποίηση και την εν γένει καλοπέραση. Η δε εσωτερική φλόγα και έξαψη των λογισμών έχουν ως αφορμές την καλοπέραση που προηγήθηκε και τις αισχρές πράξεις που διεπράχθησαν. Όταν συλλάβει, γεννά τις αμαρτωλές πτώσεις. Και εκείνες πάλι όταν γεννηθούν, γεννούν με την σειρά τους τον θάνατο διά της απογνώσεως.

Φωτογραφία: Bethan

Μεθοδείες του πονηρού για να μας ρίξει στην πτώση

• Πολύμορφος είναι ο όφις του σαρκικού πολέμου. Αυτούς πού δε γεύτηκαν την αμαρτία τούς σπρώχνει να την δοκιμάσουν μία μόνο φορά και έπειτα να σταματήσουν. Και όσους τη δοκίμασαν, με την ανάμνηση τούς ερεθίζει ο άθλιος να τη δοκιμάσουν πάλι. Πολλοί από τους πρώτους δεν πολεμούν, διότι αγνοούν το κακό. Οι δεύτεροι δε, επειδή δοκίμασαν το σιχαμερό αυτό κακό, υφίστανται ενοχλήσεις και πολέμους.
• Φιλάνθρωπο ονομάζει το Θεό ο απάνθρωπος εχθρός, ο επικεφαλής της πορνείας, και ότι συγχωρεί εύκολα το πάθος αυτό, σαν κάτι το φυσικό. Ας παρατηρήσουμε τη δολιότητα των δαιμόνων και θα δούμε ότι μετά τη διάπραξη Τον ονομάζουν δικαιοκρίτη και αυστηρό. Προηγουμένως ενήργησαν έτσι, για να μας σπρώξουν στην αμαρτία. Τώρα διαφορετικά, για να μας καταποντίσουν στην απελπισία.
• Όταν ο διάβολος θελήσει να συνδέσει δύο πρόσωπα μεταξύ τους με αισχρό δεσμό, εξετάζει καλά και τα δύο μέρη και αρχίζει να ανάβει τη φωτιά από τα αδύνατα σημεία που ανακαλύπτει.
• Μην ξεγελασθείς, νέε μου! Μου έτυχε να δω μερικούς να προσεύχονται ολόψυχα για πρόσωπα πού τα αγαπούσαν πολύ. Και ενώ τους κινούσε το πνεύμα της πορνείας, νόμιζαν ότι εκπληρώνουν τον νόμο της αγάπης!
• Είδα μερικούς να τρώνε απολαυστικά, και να μην πολεμούνται αμέσως. Και είδα άλλους να συντρώγουν και να συναναστρέφονται με γυναίκες, και να μην έχουν εκείνη την ώρα κανένα πονηρό λογισμό. Έτσι απατώμενοι πήραν θάρρος και φάνηκαν αμέριμνοι. Την ώρα όμως πού νόμισαν ότι βρίσκονται σε ειρήνη και ασφάλεια, μέσα στο κελί τους έπαθαν ξαφνικό όλεθρο.

Όπλα για τον αγώνα της αγνότητας

Προσοχή στις αισθήσεις

• Μεγάλος είναι εκείνος ο οποίος στην αφή παρέμεινε απαθής. Ανώτερος όμως είναι εκείνος που έμεινε άτρωτος από την θέα, και νίκησε τη θέα του σαρκικού πυρός με τη σκέψη του ουρανίου κάλλους.
• Να αποφεύγουμε με όλη μας την δύναμη να παρατηρούμε ή να ακούμε για καρπό, πού υποσχεθήκαμε να μη τον γευθούμε ποτέ. Θαυμάζω δε εάν θεωρήσαμε τους εαυτούς μας πιο ισχυρούς από τον Προφήτη Δαβίδ, πράγμα απαράδεκτο.

Προσοχή στον ύπνο

• Όταν πέφτουμε στο στρώμα, ας έχουμε άγρυπνη την προσοχή, διότι τότε ο νους παλεύει μόνος του με τους δαίμονες χωρίς την συνεργασία του σώματος. Και αν φανεί φιλήδονος, γίνεται εύκολα προδότης. Η μνήμη του θανάτου ας κοιμηθεί και ας ξυπνήσει μαζί σου, καθώς η μονολόγιστη ευχή του Ιησού. Καμιά βοήθεια δε θα βρεις στον ύπνο ανώτερη από αυτά.

Ταπείνωση, ησυχία, υπακοή

• Εκείνος που προσπάθησε να σταματήσει αυτό τον πόλεμο μόνο με την εγκράτεια, είναι όμοιος μ’ εκείνον που κολυμπώντας με το ένα χέρι αγωνίζεται να βγει από το πέλαγος. Να συζεύξεις με την εγκράτεια την ταπείνωση, διότι χωρίς την δεύτερη, η πρώτη αποδεικνύεται ανωφελής.
• Όποιος πολεμά αυτό τον αντίδικο με ιδρώτες και μόχθους, είναι σαν να έδεσε τον εχθρό του με ένα βούρλο. Όποιος τον πολεμά με την εγκράτεια και την αγρυπνία, είναι σαν να του πέρασε αλυσίδες. Και όποιος τον πολεμά με την ταπεινοφροσύνη και την αοργησία και τη δίψα, είναι σαν να τον φόνευσε και τον έκρυψε στην άμμο. Άμμο να θεωρήσεις την ταπείνωση, διότι η άμμος δεν παρέχει βοσκή στα πάθη, αλλά είναι χώμα και στάχτη.
• Ποιος νίκησε το σώμα; Αυτός πού σύντριψε την καρδιά. Και ποιος σύντριψε την καρδιά; Αυτός που αρνήθηκε τον εαυτό του. Γιατί πώς να μη συντριβεί εκείνος πού πέθανε ως προς το θέλημα της σαρκός;

• Μητέρα της γλυκύτητας των καρπών είναι η καλή γη και η δροσιά της βροχής, και μητέρα της αγνείας η ησυχία μαζί με την υπακοή. Η απάθεια του σώματος που επιτυγχάνεται με την ησυχία, πολλές φορές που πλησίασε στον κόσμο, δεν έμεινε ασάλευτη. Η απάθεια όμως που αποκτήθηκε με την υπακοή, παρουσιάζεται παντού δόκιμη και ακράδαντη.

Με σωματικούς κόπους

• Έρχεται ως βοηθός σε όσους δεν απέκτησαν ακόμη αληθινή καρδιακή προσευχή ο κόπος και η ταλαιπωρία της σωματικής προσευχής. Δηλαδή η έκταση των χειρών, το χτύπημα του στήθους, η καθαρή ενατένιση προς τον ουρανό, οι δυνατοί αναστεναγμοί, η συνεχής γονυκλισία.
• Κατά τον καιρό αυτού του πειρασμού κατάλληλη βοήθεια για μας είναι ο σάκκος, η σποδός, η ολονύχτια ορθοστασία, η στέρηση του άρτου, η φλόγωση της γλώσσας από την δίψα, η ελάχιστη πόση ύδατος, η διαμονή στους τάφους, και προ πάντων η ταπείνωση της καρδιάς.
• Και ακόμη, εάν είναι εύκολο, η βοήθεια από ένα πατέρα ή αδελφό ικανό και με γηραιό φρόνημα. Διότι απορώ, εάν μπορεί κάποιος μόνος του να σώσει πλοίο από το πέλαγος.

Η μετάνοια μπορεί να μας ξανακάνει αγνούς

• Ισχυρίζονται ορισμένοι πως είναι αδύνατον να ονομάζεται κανείς αγνός μετά την γεύση της αμαρτίας. Εγώ όμως αντικρούοντάς τους αποφαίνομαι: «Είναι δυνατό και εύκολο σε όποιον θέλει, να μετακεντρίσει την άγρια ελιά σε καλλίκαρπη». Εάν τα κλειδιά της βασιλείας των ουρανών είχαν δοθεί σ’ έναν παρθένο, ίσως να είχαν οι προαναφερθέντες δίκιο στην γνώμη τους. Εφ’ όσον όμως δεν συμβαίνει αυτό, ας τους αποστομώσει εκείνος, πού και πεθερά απέκτησε και αγνός έγινε και τα κλειδιά της βασιλείας κρατεί στα χέρια του.
• Η πτώση είναι λάκκος και γέννημα της υπερηφανείας. Η πτώση όμως υπήρξε πολλές φορές σ’ όσους το θέλησαν αιτία ταπεινοφροσύνης.
• Αποδοκίμαζε τον εχθρό, ο οποίος μετά την διάπραξη της αμαρτίας σε εμποδίζει από την προσευχή ή τη θεοσέβεια ή την αγρυπνία. Και να θυμάσαι εκείνον που είπε: «Διά δε το κόπους μοι παρέχειν την υπό των προλήψεων τυραννουμένην ψυχήν, ποιήσω την εκδίκησιν αυτής εκ των εχθρών αυτής».

Φωτογραφια: TheDreamSky

Η χαρά της νίκης

• Όποιος νίκησε το σώμα, αυτός νίκησε τη φύση. Αυτός δε που νίκησε τη φύση, οπωσδήποτε ανέβηκε σε υπερφυσική κατάσταση. «Ηλάττωται βραχύ τι παρ’ Αγγέλους», για να μην πω ότι καθόλου δεν είναι ελαττωμένος από αυτούς.
• Αν γνωρίσεις καλά τη μεγάλη σου αδυναμία, θα δέσεις τα χέρια της σαρκικής φύσεως. Αν ταλαιπωρήσεις τον λαιμό σου, θα της δέσεις τα πόδια, ώστε να μην μπορεί να προχωρεί. Αν συζευχθείς την υπακοή, θα διαζευχθείς μαζί της. Αν αποκτήσεις ταπείνωση, θα την αποκεφαλίσεις.
• Άλλος έδεσε τον τύραννο με τους αγώνες, άλλος με την ταπείνωση και άλλος με την παρέμβαση και εμφάνεια του Θεού. Ο πρώτος μοιάζει με τον αυγερινό, ο δεύτερος με την πανσέληνο και ο τρίτος με τον ολόλαμπρο ήλιο. Ωστόσο και οι τρεις έχουν το πολίτευμά τους στους ουρανούς. Από την αυγή γεννιέται το φως, και από το φως προβάλλει ο ήλιος. Έτσι ανάλογα πρέπει να σκεφθούμε και να βρούμε το αντίστοιχο νόημα σ’ αυτά που είπαμε.

Μπορείτε να ενημερώνεστε άμεσα για νέες δημοσιεύσεις στον ιστοχώρο με τη ροή RSS άρθρων.

Η εμπιστοσύνη στον πνευματικό

- Γέροντα, αν στεναχωρηθεί κάποιος πολύ γιατί τον μάλωσε για κάποιο σφάλμα του ο πνευματικός, και πέσει σε λύπη, αυτό έχει μέσα εγωισμό;

- Εμ βέβαια, έχει μέσα και εγωισμό. Αν στεναχωρηθεί κατά θεόν, θα έχει παρηγοριά, θα έχει και πρόοδο γιατί θα προσπαθήσει να μην το ξανακάνει. Πρέπει να λέει τις δυσκολίες, τους λογισμούς του, τις πτώσεις του στον πνευματικό, και να δέχεται με χαρά και την ήπια και την αυστηρή συμπεριφορά του, γιατί όλα από αγάπη και ενδιαφέρον γίνονται για την πρόοδο της ψυχής του.
- Και αν , Γέροντα, δεν δέχομαι το μάλωμα ή την παρατήρηση;
- Αν δεν δέχεσαι, θα μείνης αδιόρθωτη. Όσοι δεν δέχονται τις παρατηρήσεις ούτε και από τους ανθρώπους που τους αγαπούν, τελικά παραμένουν στραβόξυλα και αχρηστεύονται μόνοι τους πνευματικά. Όπως οι σανίδες που δεν δέχονται το πλάνισμα του μαραγκού, για να γίνουν έπιπλα, καταλήγουν στα μπετά ή στις σκαλωσιές και πατιούνται και λασπώνονται, μέχρι που καταλήγουν στην φωτιά, έτσι και αυτοί στο τέλος καταστρέφονται.
- Γέροντα, όταν κάποιος διαφωνεί σε ένα θέμα με τον πνευματικό του, τι πρέπει να κάνει;
- Να πει απλά και ταπεινά τον λογισμό του. Βέβαια χρειάζεται πολλή προσοχή στην επιλογή του πνευματικού, ώστε να μπορεί κανείς να τον εμπιστεύεται και να αναπαύεται με την καθοδήγησή του.
- Συμφέρει, Γέροντα, όταν κανείς βλέπει κάτι διαφορετικά από τον πνευματικό , να επιμένει στην γνώμη του;
- Όχι, γιατί δεν ξέρει τί κρύβεται πίσω από αυτό που ο ίδιος δεν θεωρεί σωστό. Για να καταλάβει π.χ. κάποιος τί κρύβεται πίσω από μια ενέργεια του πνευματικού του ίσως ο πνευματικός να πρέπει να του πει την εξομολόγηση ενός άλλου. Επιτρέπεται να πει την εξομολόγηση ενός άλλου; Ασφαλώς όχι. Ας πούμε ότι έχει συνεννοηθεί με τον πνευματικό να τον δει την τάδε ώρα, αλλά την ώρα εκείνη πηγαίνει και κάποιος άλλος που είχε λογισμούς να αυτοκτονήσει και ο πνευματικός παίρνει πρώτα εκείνον. Οπότε σκέφτεται: « Πήρε πρώτα αυτόν, εμένα με περιφρονεί » . Πώς να του πει όμως ο πνευματικός ότι αυτός είχε φθάσει στο σημείο να κάνει απόπειρα αυτοκτονίας; Αν του εξηγήσει, καταστρέφει, χαντακώνει τον άλλον. Ενώ, αν σκανδαλιστεί αυτός ή αν κατεβάσει μούτρα, δεν θα γίνει μεγάλο κακό. Μια φορά έτσι σκανδαλίσθηκαν μερικοί που ήρθαν εκεί στο Καλύβι. Ήταν κάποιος που τον κατάφεραν με πολλή δυσκολία οι δικοί του να έρθει να συζητήσουμε και τον δέχθηκα με πολλή χαρά. Τον ασπάσθηκα, του έδωσα κομποσχοίνι, εικονάκια. Οι άλλοι παρεξηγήθηκαν. « Εμάς ο Γέροντας, είπαν, ούτε μας έδωσε σημασία » . Αυτός ο καημένος ήταν άσωτος. Εγώ ήξερα λεπτομέρειες για την ζωή του. Έφυγε μετά άλλος άνθρωπος. Χίλιες φορές να σκανδαλισθούν οι άλλοι. Δεν μπορείς , για να αναπαύσεις τον έναν με μια εξήγηση, να καταστρέψεις τον άλλον.

-
Απόσπασμα από το Βιβλίο:
«ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ» – ΛΟΓΟΙ Γ΄
ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

Μπορείτε να ενημερώνεστε άμεσα για νέες δημοσιεύσεις στον ιστοχώρο με τη ροή RSS άρθρων.

Ο Χριστός είναι το παν!

Ο Γέρων Πορφύριος τα τελευταία χρόνια της επίγειας ζωής του συνήθιζε να φεύγει από το Ησυχαστήριο, όπου ενοσηλεύετο και να πηγαίνει σ’ ένα ερημικό μέρος στην Εύβοια, προς την πλευρά του Αιγαίου, συνοδευόμενος από ένα δυό πρόσωπα που τον εξυπηρετούσαν, διότι ήταν τυφλός και ανήμπορος. Εκεί έμενε κάθε φορά δύο-τρεις και σπάνια περισσότερες μέρες. Επειδή δεν υπήρχε κατάλυμα, διανυκτέρευε πολλές φορές σ’ ένα ερημοκκλησάκι ή σ’ ένα αυτοκίνητο. Στους ανθρώπους, που ήταν μαζί του, μιλούσε συχνά για την πνευματική εν Χριστώ ζωή και αυτοί από ζήλο και αγάπη κατέγραψαν μερικές φορές με μαγνητόφωνο τα λόγια του. Από τις μαγνητοφωνημένες αυτές συνομιλίες λείπουν συχνά η αρχή ή το τέλος, γιατί το μαγνητόφωνο δεν ήταν πάντα πρόχειρο. Ένα απ’ τα ωραία κομμάτια, που διασώθηκαν μ’ αυτό τον τρόπο, εκδόθηκε από το Ησυχαστήριο και σε κασέττα με τη φωνή του Γέροντος. Εδώ παρατίθεται απομαγνητοφωνημένο.
Η συνομιλία, που περιλαμβάνεται εδώ, έγινε τον Ιούλιο του 1988, στις τρεις το πρωί, μέσα σ’ ένα ερημοκκλήσι.
Ο Γέροντας: Είναι παντού. Τώρα αυτό εξηγείστε το και σεις. Εγώ δεν μπορώ να το εξηγήσω. Μόνο σας λέω, όπου σκέπτεσαι τον Άγιο Αντώνη και τώρα μπορεί να τον σκεπτώμαστε εμείς εδώ, άλλοι τον σκέπτονται στην Θηβαΐδα, άλλοι στην Αίγυπτο, άλλοι στα Ιεροσόλυμα, άλλοι στο Σινά. Αυτή την ώρα είναι κι εδώ, κι εκεί, κι εκεί, κι εκεί. Τί λέτε;
Κάποιος: Είναι παντού, γιατί είναι μέσα στη Θεία Χάρη.
Ο Γέροντας: Ναι, είναι στον κόσμο τον πνευματικό. Κι’ ενώ είμαστε Χριστιανοί, τίποτε δεν ξέρουμε, ρε παιδιά, τίποτα. Τίποτα δεν ξέρουμε από Χριστό!
Κάποιος: Αυτή είναι η πραγματικότητα.
Ο Γέροντας: Και ζούμε οι καημένοι και διαβάζουμε και κάνα λόγο, ωραίος είναι, ωραία τα είπε και ο πατήρ τάδε, ωραία τα είπε και ο πατήρ τάδε, πώς τον λένε; Τάδε. Ωραία, ωραία, πολύ ωραία. Και όμως μένουμε στη νωθρότητά μας, στην απερισκεψίαν μας και ζούμε χωρίς Χριστό.
Ο Χριστός είναι άλλο πράγμα. Όταν έρθει ο Χριστός στον άνθρωπο, όταν έρθει στην ψυχή μας, όταν πάει στον άνθρωπο ο Χριστός, όταν μπει στην ψυχή, η ψυχή γίνεται αλλιώς. Ζει παντού, ζει στ’ άστρα, ζει στον κόσμο τον πνευματικό, ζει στο χάος, ζει στο σύμπαν, ζει. Του μιλάμε με το τηλέφωνο στη Νότιο Αφρική, στον Ινδικό Ωκεανό και μιλάει μ’ αυτούς και τους λέει για το σπίτι τους και τους λέει για την οικογένειά τους και αυτός είν’ εδώ. Καταλάβατε;
Σεις τώρα θα νομίζετε, έτσι που σας τα λέω, ότι, τέλος πάντων, εγώ είμαι κάτι. Δεν είμαι τίποτα. Όμως προσπαθώ και απ’ αυτά που λέω, λίγο, σαν τα γεύωμαι, πολύ λίγο. Και προσπαθώ και θέλω και αγαπώ, δεν θέλω να βιάζω τον εαυτό μου. Αλλά πολλές φορές τα ζω με την χάρη του Θεού, χωρίς να μιλάω. Δεν μου επιτρέπεται. Ε! Ό,τι μου επιτρέπεται, το λέω, αλλά δεν μπορώ να πω πάντοτε. Λοιπόν, ζωή χωρίς Χριστό δεν είναι ζωή. Πάει, τελείωσε. Αν δε βλέπεις το Χριστό σε όλα σου τα έργα και τις σκέψεις, είσαι χωρίς Χριστό.Πώς το είπαμε; Κατάλαβες;
Θυμάμαι κι ένα τραγούδι.«Συν Χριστώ πανταχού φόβος ουδαμού». Το’χετε ακούσει; Ε; Το λένε τα παιδιά, δεν το θυμάμαι.
Λοιπόν, έτσι πράγματι να βλέπουμε το Χριστό. Είναι φίλος μας, είναι αδελφός μας, είναι ό,τι καλό και ωραίο. Είναι το παν. Αλλά είναι φίλος και το φωνάζει: «Σας έχω φίλους, βρε, δεν το καταλαβαίνετε; Είμαστε αδέλφια. Βρε, εγώ δεν είμαι. δεν βαστάω την κόλαση στο χέρι, δεν σας φοβερίζω, σας αγαπάω. Σας θέλω να χαίρεστε μαζί μου, τη ζωή». Κατάλαβες;
Έτσι είναι ο Χριστός. Δεν έχει κατήφεια, ούτε μελαγχολία, ούτε ενδοστρέφεια, που ο άνθρωπος σκέπτεται ή βασανίζεται από διαφόρους λογισμούς και διάφορες πιέσεις, που κατά καιρούς στη ζωή του τον τραυμάτισαν.
Ο Χριστός είναι νέα ζωή. Πώς το λέω; Ο Χριστός είναι το παν. Είναι η χαρά, είναι η ζωή, είναι το φως, το φως το αληθινόν, που κάνει τον άνθρωπο να χαίρεται, να πετάει, να βλέπει όλα, να βλέπει όλους, να πονάει για όλους, να θέλει όλους μαζί του, όλους κοντά στο Χριστό.
Όταν εμείς βρίσκουμε κάποιον θησαυρό ή ό,τι άλλο, δεν θέλουμε να το λέμε πουθενά. Ο Χριστιανός όμως, όταν βρει το Χριστό, όταν γνωρίσει το Χριστό, όταν ο Χριστός σκύψει μέσα στην ψυχούλα του και τον αισθανθεί, θέλει να φωνάζει και να το λέει παντού, θέλει να λέει για το Χριστό, τι είναι ο Χριστός, αγαπήσατε τον Χριστόν και μηδέν προτιμήστε της Αγάπης Αυτού. Ο Χριστός είναι το παν, είναι η πηγή της ζωής, είναι το άκρον των εφετών, είναι το παν. Όλα στο Χριστό υπάρχουν τα ωραία.
Και μακράν του Χριστού: η θλίψη, η μελαγχολία, τα νεύρα, η στενοχώρια, οι αναμνήσεις των τραυμάτων της ζωής, των πιέσεων, των αγωνιωδών, έτσι, ωρών. Όλα, ζούμε εκείνα εκεί της ζωής μας. Και πάμε εδώ και πάμε εκεί και τίποτα, και πουθενά δεν στεκόμαστε. Όπου βρούμε το Χριστό, ας είναι και μια σπηλιά, καθόμαστε εκεί και φοβούμαστε να φύγουμε, να μη χάσουμε το Χριστό. Διαβάστε να δείτε. Ασκητές, που γνώρισαν το Χριστό, δεν ήθελαν να φύγουν από τη σπηλιά, ούτε έβγαιναν έξω να κάνουνε πιο πέρα, ήθελαν να’ναι εκεί που αισθανόντουσαν το Χριστό μαζί τους.
Ο Χριστός είναι το παν.
Ο Χριστός είναι η πηγή της ζωής, της χαράς. Το παν. Πώς τα βλέπεις, ρε Νίκο;
Κάποιος: Αυτά, που είπατε, Γέροντα, είναι χρυσά λόγια, είναι η πραγματικότητα· όπως το λέτε εσείς, έτσι είναι.
Ο Γέροντας: Ε, ναι, αλλά έτσι καλούμαστε να ζήσουμε. Όταν λέμε είμαστε Χριστιανοί, όταν λέμε είμαστε του Χριστού. Κατάλαβες; Ό,τι να είναι· και στις ώρες της αδυναμίας μας, μόλις δούμε το Χριστό, αμέσως αλλάζουμε γνώμη και θέλουμε να’μαστε με το Χριστό. Αλλά ο Χριστός είναι ο φίλος μας, είναι ο αδελφός μας, το φωνάζει: «ὑμεῖς φίλοι μού ἐστε» [=«εσείς είστε φίλοι μου», Κατά Ιωάννην ΙΕ΄ 14], «δεν θέλω να με βλέπετε διαφορετικά, δεν θέλω να με βλέπετε έτσι, ότι εγώ είμαι ο Θεός, ότι είμαι ο Λόγος του Θεού, ότι είμαι μία υπόστασις της Αγίας Τριάδος. Θέλω να με βλέπετε δικό σας, φίλο σας, να με αγκαλιάζετε, να με αισθάνεσθε στην ψυχή σας, το φίλο σας, ΕΜΕΝΑ, που είμαι η πηγή της ζωής, όπως είναι η αλήθεια».
Κι όμως αυτά είναι η αλήθεια. Τώρα, είπαμε, υπάρχει ο σατανάς, υπάρχει η κόλαση, υπάρχει ο θάνατος. Όλα αυτά υπάρχουν, όντως υπάρχουν. Είναι το άλλο μέρος, το κακό, είναι το σκοτάδι, είναι όλα του σκοταδιού.
Ο άνθρωπος του Χριστού πρέπει ν’ αγαπήσει το Χριστό, κι όταν αγαπήσει το Χριστό απαλλάσσεται απ’ το διάβολο, από την κόλαση και από το θάνατο. Θα μου πεις, εσύ έφτασες να είσαι έτσι; Δεν έχω φθάσει, αυτό ζητάω, αυτό θέλω. Και στη σιωπή μου και παντού προσπαθώ να ζήσω σε αυτά. Δεν τα ζω. Όμως, ε, προσπαθώ. Δηλαδή, πώς να σου πω, πώς να σας πω; Δεν έχω πάει σ’ ένα μέρος, έτσι. Ή πήγα μία φορά, το είδα, τώρα δεν είμαι εκεί, αλλά το θυμάμαι, το λαχταράω, το θέλω. Να, τώρα, αυτή τη στιγμή, αύριο, μεθαύριο, κάθε στιγμή μού ‘ρχεται και το θέλω, θέλω να πάω εκεί, το ζητάω. Δεν είμαι, όμως, εκεί. Αλλά ζω μέσα σ’ αυτή την προσπάθεια, πέστε με κουτό, πέστε ότι αυτά δεν τα λένε, Γέροντα, όποιος προσπαθεί, δεν μιλάει, αλλά επικαλείται την Θεία Χάρη να τον βοηθήσει. Ε, ναι, αλλά, άμα τρελαίνεται κανείς, μιλάει. Υπάρχει και τρέλα.
Τί, τα έγραψες αυτά; Είναι κουταμάρες αυτά.
Κάποιος: Δεν είναι κουταμάρες. Εάν είναι κουταμάρες αυτά, ποια είναι τα σωστά; Εγώ, σκεπτόμουν, Γέροντα.
Ο Γέροντας: Ε λοιπόν, τώρα, που μιλάω, δεν είμαι στα καλά μου. Λέω, τώρα είμαι κουτός, που λέω αυτά.
Κάποιος: Α, Γέροντα, το 90% των Χριστιανών ή δεν είμαστε Χριστιανοί ή μένουμε απλώς στο θαυμασμό και λέμε καλά τά ‘πε ο όσιος Εφραίμ ο Σύρος, ο Ισαάκ ο Σύρος, καλά τα ‘πε ο Άγιος, καλά ο Ιωάννης της Κλίμακος, μένουμε εκεί στο θαυμασμό, έστω. Αλλά πέραν από ‘κει τίποτα, δεν γίνεται προσπάθεια, ε. Γι’ αυτό μας έχει φάει το άγχος όλους και η αγωνία και η στενοχώρια και…
Ο Γέροντας: Ε, ναι, αλλά, λες, πώς; Αυτό είναι. Πώς θα είμαι εκεί, ενώ είμαι εδώ; Το θέμα είναι, ώσπου να έρθει ο Χριστός να ζήσει. Τότε είσαι παντού. Συν Χριστώ. Αυτού είναι η δυσκολία μας, που δεν έχουμε το Χριστό. Να τα αισθανθούμε, να τα ζήσουμε και να γίνουν πραγματικότητα. Ο φίλος, ο αδελφός! Πώς το φωνάζει αυτό όμως! Και πόσο!.. Τί βάθος κρύβεται μέσα σ’ αυτό! Πολύ βάθος. Δηλαδή είναι το θάρρος, δεν θέλει το φόβο ο Χριστός. Δεν τον θέλει τον φόβο.Τους Αποστόλους …πόσο απλά! Δεν τους εξεβίαζε, τους άφηνε έτσι. Μέχρι το τέλος, οι καημένοι! Φοβήθηκαν, κλείστηκαν, έκαναν, εεε., τί πάθαμε; Ε, το Πνεύμα, που πήγε, αυτό τους τελειοποίησε. Η Χάρη, τους τελειοποίησε. Ε; Τί λες;
Κάποιος: Ναι, Γέροντα.
Ο Γέροντας: Δεν βρίσκεις;

Διασκευασμένο Απόσπασμα από το Βιβλίο:
Ο ΓΕΡΩΝ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ: Μαρτυρίες και εμπειρίες
Κλείτου Ιωαννίδη 

Μπορείτε να ενημερώνεστε άμεσα για νέες δημοσιεύσεις στον ιστοχώρο με τη ροή RSS άρθρων.

Οι Χριστιανοί είναι η ψυχή του κόσμου

Οι Χριστιανοί δεν διακρίνονται από τους άλλους ανθρώπους ούτε στη χώρα που ζουν ούτε στη γλώσσα ούτε στις συνήθειες. Διότι ούτε σε πόλεις ιδιαίτερες κατοικούν, ούτε διάλεκτο ξεχωριστή χρησιμοποιούν, ούτε επίσημο βίο ακολουθούν. Και βέβαια η διδασκαλία τους δεν έχει επινοηθεί με σκέψεις και προσπάθειες πολυάσχολων ανθρώπων, ούτε προβάλλουν αυτοί θεωρία ανθρώπινη, όπως μερικοί άλλοι. Κι ενώ κατοικούν σε ελληνικές και ξένες πόλεις, όπως έτυχε ο καθένας, και ακολουθούν τα εγχώρια έθιμα  και στην ενδυμασία και στη διατροφή και γενικά στη ζωή τους, παρουσιάζουν ομολογουμένως θαυμαστή και παράξενη τη στάση ζωής τους. Κατοικούν στις ιδιαίτερες πατρίδες τους, αλλά ως προσωρινοί· μετέχουν σε όλα ως πολίτες, και όλα τα υπομένουν σαν ξένοι· κάθε ξενική γη είναι πατρίδα τους, και κάθε πατρίδα τούς είναι ξένη. Παντρεύονται όπως όλοι, τεκνογονούν, αλλά δεν εγκαταλείπουν τα παιδιά τους. Παραθέτουν τράπεζα κοινή, αλλά όμως όχι πρόστυχη. Περιβάλλονται από σάρκα, αλλά όμως δε ζουν σαρκικά. Ζουν στη γη, αλλά πολιτεύονται στον ουρανό.
Υπακούουν στους θεσπισμένους νόμους, και με τη διαγωγή τους ξεπερνούν τους νόμους. Αγαπούν τους πάντες, και από όλους διώκονται. Περιφρονούνται και καταδικάζονται, θανατώνονται και ξαναζούν. Πτωχεύουν και πλουτίζουν πολλούς. Όλα τα στερούνται και όλα τα έχουν με αφθονία. Ατιμάζονται, και μέσα στις ατιμίες δοξάζονται. Βλασφημούνται και δικαιώνονται. Κακολογούνται, κι αυτοί δίνουν ευλογίες. Υβρίζονται και τιμούν. Κάνουν το καλό και τιμωρούνται ως κακοί. Τιμωρούνται και χαίρονται σαν να τους δίνουν ζωή. Από τους Ιουδαίους πολεμούνται ως αλλόφυλοι και από τους ειδωλολάτρες καταδιώκονται, και αυτοί που τους μισούν δεν ξέρουν να πουν την αιτία της έχθρας .
Και με μια λέξη, ό,τι ακριβώς είναι η ψυχή στο σώμα, αυτό είναι οι Χριστιανοί στον κόσμο. Η ψυχή είναι απλωμένη σε όλα τα μέλη του σώματος, και οι Χριστιανοί στις πόλεις του κόσμου. Κατοικεί βέβαια στο σώμα η ψυχή, όμως δεν προέρχεται απ’ το σώμα· και οι Χριστιανοί κατοικούν στον κόσμο, όμως δεν είναι απ’ τον κόσμο. Αόρατη η ψυχή φυλάγεται μέσα σε σώμα ορατό· και οι Χριστιανοί αναγνωρίζονται μέσα στον κόσμο, όμως η θεοσέβειά τους μένει αόρατη. Μισεί την ψυχή η σάρκα και την πολεμά χωρίς να αδικείται καθόλου απ’ αυτή, επειδή εμποδίζεται να κυλιέται στις απολαύσεις· μισεί και τους Χριστιανούς ο κόσμος χωρίς να αδικείται καθόλου απ’ αυτούς, επειδή αντιτάσσονται στις ηδονές.
Η ψυχή αγαπά τη σάρκα, η οποία την μισεί, και τα μέλη του σώματος· και οι Χριστιανοί αγαπούν εκείνους που τους μισούν. Η ψυχή βρίσκεται κλεισμένη μέσα στο σώμα, αυτή όμως συγκρατεί το σώμα· και οι Χριστιανοί κρατούνται μέσα στον κόσμο σα σε φυλακή, αυτοί όμως συγκρατούν τον κόσμο. Αθάνατη η ψυχή κατοικεί μέσα σε θνητό σκήνωμα· και οι Χριστιανοί κατοικούν προσωρινά μέσα στη φθορά, ενώ περιμένουν την ουράνια αφθαρσία. Όσο ταλαιπωρείται με τη στέρηση των φαγητών και ποτών η ψυχή βελτιώνεται· και οι Χριστιανοί με τις καθημερινές τιμωρίες αυξάνουν περισσότερο. Ο Θεός τούς έβαλε σε τόσο υψηλή θέση, ώστε δεν είναι σωστό αυτοί να παραιτηθούν.

Από την προς Διόγνητον επιστολή, κεφάλαια 5 και 6

Μπορείτε να ενημερώνεστε άμεσα για νέες δημοσιεύσεις στον ιστοχώρο με τη ροή RSS άρθρων.